كرده و به كفر خود اصرار ورزيدند ، لذا پس از اتمام حجّت ، آنها را در وادى خذلان واگذاشتيم و مدد توفيق را از ايشان باز گرفتيم ، بنابراين شياطين بر آنها مستولى شدند و شهوات و خوشىهاى حال و آينده را بر آنها آرايش دادند و گفتار ازلى حق و وعدهء جهنّم به كافران ، بر آنها در زمرهء امّتهايى از جن و انس كه پيش از آنان درگذشتند محقّق شد . حقّاً كه آنها زيانكار بودند . زيرا سعادت سرمدى را به شقاوت ابدى بدل كردند ؛ يعنى ايمان را به كفر ، و طاعت را به معصيت ، تبديل نمودند ، لاجرم به كيفر آن گرفتار شدند .
[ تبليغ منفى كفّار عليه قرآن و جزايشان ]
( آيه 26 ) ( وَ قَالَ الَّذِينَ كَفَرُواْ لَاتَسْمَعُواْ لِهذَا الْقُرْءَانِ وَ الْغَوْاْ فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَغْلِبُونَ )
شأن نزول : رؤساى كفّار چون از معارضهء قرآن عاجز شدند ترسيدند كه اعراب از اطراف بيايند و با شنيدن آيات قرآن از رسول خدا صلى الله عليه و آله ايمان بياورند ، پس با هم متفق شدند كه وقتى آن حضرت قرآن مىخواند كارى كنند كه صدا و كلام او براى حاضران مفهوم نباشد . از اين رو هرگاه حضرت به قرآن خواندن مشغول مىشد ، جمعى از كفّار آوازهاى بلند سر داده و سخنان هرزه و بيهوده مىگفتند و سوت و كف مىزدند و شعر مىخواندند ؛ آيهء شريفه نازل شد :
لغت :
ألغوا يعنى سخن لغو و باطل بگوييد .
تفسير :
و كسانى كه كفر ورزيدند مىگفتند : به اين قرآن گوش مدهيد و وقت خوانده شدن آن ، سخنان لغو و باطل در ميان آن بگوييد تا شايد بر او غلبه كنيد و او را از خواندن و ديگران