انسانها را كه ما را گمراه كردند و از قبول دين حق مانع شدند به ما نشان ده تا آنها را زير قدمهاى خود قرار دهيم و لگدمال كنيم و از ايشان انتقام كشيم تا از ذليلان و پستتران شوند .
[ پاداش استقامت ]
( آيه 30 ) ( إِنَّ الَّذِينَ قَالُواْ رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقمُواْ تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَللِكَةُ أَلَّا تَخَافُواْ وَ لَاتَحْزَنُواْ وَ أَبْشِرُواْ بِالْجَنَّةِ الَّتِى كُنتُمْ تُوعَدُونَ )
تفسير :
بى ترديد كسانى كه از روى اعتقاد و از ته دل گفتند : « پروردگار ما اللَّه است » ، سپس در مرحلهء عمل پايدارى نمودند و تا وقت مرگ از آن منحرف نشدند فرشتگان در دنيا به نحو تأييد غيبى يا در وقت مرگ يا هنگام برانگيخته شدن از قبر يا در قيامت بر آنها فرود آيند و گويند : هرگز از وقوع عذاب و عقاب نترسيد كه براى شما عذابى نيست و اندوهگين نباشيد كه مبادا از ثوابهاى وعده داده شده محروم شويد ، يا مترسيد از هولهاى آخرت و غمگين نباشيد از آنچه از اهل و فرزند بعد خود گذاشتيد كه خدا با ايشان است . و شما را مژده باد به بهشتى كه در دنيا از زبان پيامبران وعده داده مىشديد .
استقامت آن است كه بر اوامر و نواهى خداى تعالى عمل كند و در آن خللى راه ندهد .
محمّد بن فضيل روايت نموده كه از حضرت رضا عليه السلام پرسيدم : استقامت به چه معنى است ؟ فرمود :
هِىَ واللَّهِ مَا أنْتُمْ عَلَيْهِ
: به خدا سوگند ، استقامت آن چيزى است كه شما برآنيد .
يعنى مستقيم بودن بر ولايت و متابعت اهل بيت تا وقت مرگ . « 1 » على بن ابراهيم قمى رحمه الله روايت نموده كه : ثُمَّ اسْتَقمُوا يعنى بر ولايت امير
هامش
( 1 ) . مجمع البيان ، ج 5 ، ص 12 .