[ دستور اخلاص و دليل آن ]
تفسير :
پس خدا را در حالى كه طاعت و عبادت و عقيدهء به الوهيت را براى او خالص كرده باشيد بخوانيد و پرستش كنيد هر چند كافران نپسندند .
خلاصهء كلام آن كه كراهت كسانى كه بر دين شما نيستند نبايد مانع آن شود كه پرستش كنيد خدايى را كه مستحق عبادت باشد ، تا در دنيا به مرتبهء عاليه و در عقبا به درجهء رفيعه برسيد .
( آيه 15 ) ( رَفِيعُ الدَّرَجتِ ذُو الْعَرْشِ يُلْقِى الرُّوحَ مِنْ أَمْرِهِى عَلَى مَن يَشَآءُ مِنْ عِبَادِهِى لِيُنذِرَ يَوْمَ التَّلَاقِ )
لغت :
تلاق مصدر از باب تفاعل و اصلش تلاقى و به معنى ملاقات كردن با هم است . و مقصود از يوم التلاق روز قيامت مىباشد .
تفسير :
خدايى كه درجات كمالش بالاست ، و بالابرندهء درجات مخلوق خود از فرشتگان و پيامبران و اوليا و ساير اهل ايمان است ، و شبههاى نيست كه علوّ درجه به قدر معرفت و طاعت باشد . هر چند عبادت بيشتر باشد درجه رفيعتر خواهد بود ، لذا درجات انبيا بر اوليا ، و اوليا بر مؤمنان مقدم است ، و مؤمنان نسبت به هم به حسب ايمان تفاوت دارند :
ذُو الْعَرْشِ . . . : و صاحب عرش ( فوق آسمانها و مقرّ سلطنت و مركز صدور فرمان تدبير عالم ) است .
او روح ( فرشتهاى كه نامش روح است ) را به فرمان خود به هر كس از بندگانش