و هيچ معبودى مستحقّ پرستش نيست جز خدايى كه مستجمع تمام صفات كماليه و منزّه از تمام نقايص و يكتا در الوهيت و ربوبيت و عبادت و اطاعت ، و قهّار و غالب بر همهء هستى است .
همان خدايى كه پروردگار آسمانها و زمين و آنچه در ميان آن دو است مىباشد خداى مقتدر و شكستناپذير بسيار آمرزنده .
[ اعراض امّت از ياد قيامت ]
( آيه 67 و 68 ) ( قُلْ هُوَ نَبَؤٌاْ عَظِيمٌ * أَنتُمْ عَنْهُ مُعْرِضُونَ )
تفسير :
قُلْ هُوَ نَبَؤٌاْ عَظِيمٌ : اى پيغمبر ، به امّت خود بگو : آنچه ذكر شد از عقوبت قيامت ، خبرى بزرگ و امرى سترگ است .
يا بگو : اين قرآن و خبر از قيامت و عقوبت آن خبرى بزرگ است ؛
كه شما از آن روى گردانيد .
برخى از مفسّران گويند : ضمير « هو » به قرآن بر مىگردد ؛ يعنى : اى پيغمبر ، به امّت خود بگو : اين قرآن خبر عظيم و كلامى بزرگ است ؛ زيرا معجزهء باقيهء پيغمبر و متضمّن اخبار انبيا و بيان احوال قيامت است ، و عمل به آن موجب سعادت و نجات است ، و شما بايد در آن تدبّر و تأمّل كنيد براى عمل ؛ لكن از آن اعراض مىكنيد و از عمل به آن روى مىگردانيد .
[ نمونهاى از بحث و گفتگو در عالم بالا ]
( آيه 69 و 70 ) ( مَا كَانَ لِىَ مِنْ عِلْمِم بِالْمَلَإِ الْأَعْلَى إِذْ يَخْتَصِمُونَ * إِن يُوحَى إِلَىَّ إِلَّآ أَنَّمَآ أَنَا نَذِيرٌ مُّبِينٌ )
تفسير :
[ بگو : ] مرا پيش از اين به گفتگوى ملأ اعلى و فرشتگان عالم بالا دربارهء خلقت آدم ، يا گفتگوى فرشتگان و آدم و ابليس ، علمى نبود .