[ رفتار كافران و كيفر آن ]
( آيه 2 ) ( بَلِ الَّذِينَ كَفَرُواْ فِى عِزَّةٍ وَ شِقَاقٍ )
لغت :
عزّت در اين جا به معنى تكبّر ، و شقاق يعنى دشمنى و مخالفت .
تفسير :
بلكه كسانى كه كفر ورزيدند ، در تكبر و غرور و مخالفت و دشمنى هستند و از اين رو به آن ايمان نياوردند .
( آيه 3 ) ( كَمْ أَهْلَكْنَا مِن قَبْلِهِم مّن قَرْنٍ فَنَادَواْ وَّ لَاتَ حِينَ مَنَاصٍ )
لغت و اعراب :
قرن در اين جا به معنى مردمى كه در يك عصر و زمان باشند است .
لاتَ همان لاى نافيه است كه تاء تأنيث به آن افزوده شده است .
مناص مصدر ميمى به معنى فرار كردن و تأخير انداختن است .
اسم لاتَ در تقدير ، و حينَ مناص خبر آن است ؛ يعنى : و لات الحينُ حينَ مناصٍ .
تفسير :
پيش از آنها چه بسيار از مجتمعات انسانى را به جهت نپذيرفتن حق و تكذيب پيامبران و دشمنى با آنها هلاك كرديم ، پس هنگامى كه عذاب را مشاهده كردند ، به توبه و استغاثه فرياد برآوردند ؛ اما آن حال و زمان ، حال و زمان مهلت دادن به آنها و فرار آنها از عذاب نبود .