[ ذكر پايانى براى هر مجلس ]
مراد تعليم بندگان است كه به چه كيفيت و به چه نوع خدا را حمد نمايند بر آنچه به آنها انعام فرموده از ارسال رسل و انزال كتب و توفيق ايمان و حسن عاقبت و غير آن .
تتمّه : چون اين سوره مشتمل است بر آنچه كفّار نسبت به ذات سبحانى از اوصاف نالايق و اذيّت رسولان از آنها مىگفتند ، لذا اين سوره را با تنزيه ذات خود از اوصاف مذكوره ، و تعظيم رسولان به تحيات مرضيه ختم فرمود .
اصبغ بن نباته از حضرت امير المؤمنين عليه السلام و ايشان از رسول خدا صلى الله عليه و آله و ايشان از رسول خدا صلى الله عليه و آله روايت نموده كه فرمود :
مَنْ أرَادَ أنْ يكْتَالَ بِالْمِكْيَالِ الْأوْفى مِنَ الْأجْرِ يَوْمَ الْقِيامَةِ فَلْيَكُنْ آخِرُ كَلَامِهِ فى مَجْلِسِهِ : سُبْحَانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمّا يَصِفُونَ . . . . « 1 »
هر كه مىخواهد روز قيامت با پيمانهء تمامتر اجر و مزد او را بپيمايند پس آخرين كلام او در هر مجلس و محفل هنگامى كه خواست برخيزد اين جمله باشد :
سُبْحنَ رَبّكَ رَبّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ وَ سَلمٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبّ الْعلَمِينَ .
هامش
( 1 ) . مجمع البيان ، ج 4 ، ص 463 . و در كافى ، ج 2 ، ص 496 شبيه اين روايت از حضرت باقر عليه السلام آمده است .