عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُوراً
« اولئك » اشاره به ذوىالعقول از خدايان مشركان است مانند فرشتگان يا عُبّاد و صالحان از بشر ، و فاعل « يدعون » مشركان است .
يعنى آنهايى كه مشركان آنان را در خدايى شريك خداوند مىخوانند خود در تقرب به سوى پروردگارشان وسيله مىجويند « أيّهم اقرب » يعنى مقربترين آنها وسيله مىطلبد كه به وسيلهء چه كسى و يا چه عملى به او نزديك شود و حاجت گيرد ، چه رسد به غير او ، و همهء آنان به رحمت خدا اميد مىورزند و از عذاب او مىترسند . آرى بىترديد عذاب پروردگار تو سزاوار اين است كه همه از آن بترسند حتى فرشتگان و پيامبران مرسل چه رسد به ديگران . يعنى پس چگونه مىتواند مخلوقى كه اميد رحمت خدا را دارد و بيمناك از عذاب اوست در عرض خالق خود در تصرفات عالم وجود شركت كند ؟
[ عذاب براى همهء شهرها ]
وَإِن مِن قَرْيَةٍ إِلَّا نَحْنُ مُهْلِكُوهَا قَبْلَ يَوْمِ الْقِيَامَةِ أَوْ مُعَذِّبُوهَا عَذَاباً شَدِيداً كَانَ ذلِكَ فِي الْكِتَابِ مَسْطُوراً « 58 » وَمَا مَنَعَنَا أَن نُرْسِلَ بِالْآيَاتِ إِلَّا أَن كَذَّبَ بِهَا الْأَوَّلُونَ وَآتَيْنَا ثَمُودَ النَّاقَةَ مُبْصِرَةً فَظَلَمُوا بِهَا وَمَا نُرْسِلُ بِالْآيَاتِ إِلَّا تَخْوِيفاً « 59 »
تفسير :
وَإِن مِن قَرْيَةٍ إِلَّا نَحْنُ مُهْلِكُوهَا قَبْلَ يَوْمِ الْقِيَامَةِ أَوْ مُعَذِّبُوهَا عَذَاباً شَدِيداً
اين آيه مربوط به امتهاى گذشته است كه در برابر پيامبران خود و شريعت معروضهء آنها مخالفت كرده و رد نموده و مبارزه كردند كه كيفر برخى از آنها استيصال و ريشهكن شدن بود مانند قوم نوح و هود و لوط و موسى ، و كيفر ديگران عذاب شديد مانند قحطى ، گرانى ، و با ، طاعون و غيره .