[ لزوم توكل بر خداوند ]
قَالَتْ لَهُمْ رُسُلُهُمْ إِن نَّحْنُ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ وَلكِنَّ اللَّهَ يَمُنُّ عَلَى مَن يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَمَا كَانَ لَنَا أَن نَّأْتِيَكُم بِسُلْطَانٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ « 11 » وَمَا لَنَا أَلَّا نَتَوَكَّلَ عَلَى اللَّهِ وَقَدْ هَدَانَا سُبُلَنَا وَلَنَصْبِرَنَّ عَلَى مَا آذَيْتُمُونَا وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ « 12 »
تفسير :
قَالَتْ لَهُمْ رُسُلُهُمْ إِن نَّحْنُ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ وَلكِنَّ اللَّهَ يَمُنُّ عَلى مَن يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ
آيه در پاسخ منكران رسالت بشر است و اثبات اين كه بشر مىتواند رسالت از جانب خدا داشته باشد و شرطش انتخاب خدا از ميان بندگان صالح خويش است .
معناى آيه : فرستادگانشان به آنها گفتند : آرى ما جز بشرى همانند شما نيستيم ، و لكن خداوند بر هر كس از بندگانش كه بخواهد منّت مىنهد ، يعنى او را براى منصب نبوت و رسالت برمىگزيند و توان ارتباط با خود و فرشتگانش را به وى عنايت مىكند و او را به همراه كتاب و شريعت و معارف مورد نياز بشر مىفرستد .
وَمَا كَانَ لَنَا أَن نَّأْتِيَكُم بِسُلْطَانٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ
يعنى : و هرگز ما را نرسد و نسزد و عقلًا ممكن نباشد كه براى شما از خود معجزه و برهانى بياوريم مگر به اذن خداوند ، يعنى به اذن تكوينى او كه حقيقتش عطا كردن معجزات و يارى نمودن در عرضه داشتن آن است . و مؤمنان بايد بر خدا توكل نمايند .
وَمَا لَنَا أَلَّا نَتَوَكَّلَ عَلَى اللَّهِ وَقَدْ هَدَانَا سُبُلَنَا وَلَنَصْبِرَنَّ عَلى مَا آذَيْتُمُونَا وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ
يعنى : و ما را چه شده و چه مانعى در پيش است كه بر خدا توكل نكنيم در حالى كه ما را به راههاى خودمان ( يعنى راههاى تكامل ما در عقايد و باورهاى درونى و حالات و