اين آيه در خطابى به مشركان و با استفهام انكارى ، دربارهء اين است كه پيش از اسلام ، آب دادن به حاجيان خانهء خداوند در موسم حج و نيز تعمير خانهء خدا منصب سران برخى از مشركان بود و پس از اسلام نيز فىالجمله ادامه داشت . در به دو ظهور اسلام مشركان اين عمل را در مقابل اسلام مسلمين و جهادشان ذكر مىكردند و از فضايل خويش مىشمردند .
معناى آيه : آيا آبدادن به حاجيان و آبادسازى خانهء خدا را همانند ايمان و عمل كسى قرار دادهايد كه به خدا و روز واپسين ايمان آورده و در راه خدا جهاد كرده است ؟ !
[ برترى جهادگران بر ساير اقشار ]
لَايَسْتَوُونَ عِندَاللَّهِ وَاللَّهُ لَايَهْدِى الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ
يعنى : هرگز اين كسان در نزد خداوند يكسان نيستند . مراد نفى مساوات ميان اهل سقايت و عمارت توأم با شرك ، و اهل ايمان خالص با جهاد عملى است ، يا به تعبير ديگر نفى مساوات ميان عمل خارجى بدون اعتقاد ، و اعتقاد خالص توأم با بهترين اعمال است .
زيرا واضح است كه اعمال خير نشأتيافته از انگيزهء كفر و شرك ، باطل و هدر است ، پس مقايسه ميان باطل و حقّ است يا بين وجود و عدم .
و خداوند گروه ظالمان را هدايت نمىكند ، يعنى كفّار را به حقيقت اين مطلب و بطلان مقايسه راهنمايى نمىكند .
الَّذِينَ آمَنُوا وَ هَاجَرُوا وَ جَاهَدَوا فِى سَبِيلِاللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِندَاللَّهِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ
اين آيات ، بيان حكم واقعى و قضاوت عقل و داورى شرع است پس از دعوى مساواتى كه مشركان كردند . يعنى : كسانى كه ايمان آوردهاند و از وطن خويش هجرت كردهاند و با اموال و جانهايشان در راه خدا جهاد نمودهاند ، پايه و منزلت بزرگترى در نزد خدا دارند ، و آنها هستند كه كامياباند .
يُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُمْ بِرَحْمَةٍ مِنْهُ وَ رِضْوَانٍ وَجَنَّاتٍ لَهُمْ فِيهَا نَعِيمٌ مُقِيمٌ
يعنى : خداوند آنها را در دنيا بشارت مىدهد به رحمتى از جانب خويش و خشنودى خود و به باغها و بهشتهايى كه آنها را در آنجا نعمت فراوان و پايدار است .