وَإِنِ امْرَأَةٌ خَافَتْ مِن بَعْلِهَا نُشُوزاً أَوْ إِعْرَاضاً فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا أَن يُصْلِحَا بَيْنَهُمَا صُلْحاً وَالصُّلْحُ خَيْرٌ وَأُحْضِرَتِ الْأَنْفُسُ الشُّحَّ وَإِن تُحْسِنُوا وَتَتَّقُوا فَإِنَّ اللَّهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيراً « 128 »
لغت و اعراب :
بعل : همسر ، زن باشد يا مرد . نَشَزَ عن مكانه - از باب ضَرَب و نَصَر - : بلند شد از جاى خود . أن يصلحا به تقدير فى أن يصلحا . صلحاً مفعول مطلق نوعى است . شَحَّ بالشىء و على الشىء - از باب ضَرَب و نَصَر - : بخل ورزيد خواه در مال باشد يا غيرمال ، و در اينجا بخل در مال است .
تفسير :
وَ إِنِ امْرَأَةٌ خَافَتْ مِنم بَعْلِهَا نُشُوزًا أَوْ إِعْرَاضًا
اين آيه دربارهء برخى از احكام زنهاست به تناسب سخنى كه در آيهء قبل از زنها به ميان آمد . معناى آيه : اگر زنى از شوهر خود از نشوز و اعراضش بترسد .
مراد از نشوز ، سركشى و تجاوز مرد نسبت به حقوق واجب زن است مانند دادن نفقه به مقدار نياز ، و رعايت قَسم و حق المواقعه ، و دادن تمام مهر او ، و رعايت حقوق مستحبّ او مانند حسن معاشرت و ملاطفت با وى و توسعهء در زندگىاش . و مراد از اعراض ، ظاهراً بىميلى قلبى مرد است كه منجر به تجديد فراش يا طلاق مىشود . و مراد از ترس ، ظنّ و گمان حصول اين امور است ، و ممكن است اعم از ظنّ و علم باشد . و گفته شده كه اين ظنّ و علم براى زن از گفتار و رفتار مرد معلوم مىشود .
فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَآ أَن يُصْلِحَا بَيْنَهُمَا صُلْحاً
تفسير روان (فارسى) — صفحة 154
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص١٥٤