رسولان ، همراه وسائل پذيرش از منطق قوى و معجزه و كتاب به منظور ابلاغ برنامههاى تكامل بشرى ، و نيز اشاره به سنّت جاريهء بشرى در مقابل سفيران الهى از عصيان و طغيان و جلب خسران و اتصاف به ظلم و جهالت .
معناى آيه : اى پيامبر ، اگر قوم تو از مشركان و اهل كتاب تو را تكذيب كردند تعجّب نكن و غمگين مباش ، زيرا تو نخستين پيامبرى نيستى كه تكذيب شده است ، بلكه بىترديد رسولانى پيش از تو تكذيب شدهاند كه همهء آنها همراه با دلايل روشن بر صدق دعوت و شريعت خود و كتابهايى شامل علوم و مواعظ و نواهى مانند صحيفهء ابراهيم و موسى و زبور داود ، و كتاب روشن و راهنما و جامع شرايع و احكام اصولى و فروعى الهى بودند نظير كتاب شريعت نوح و ابراهيم و تورات موسى و انجيل عيسى .
كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ وَ إِنَّما تُوَفَّوْنَ أُجُورَكُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ فَمَنْ زُحْزِحَ عَنِ النّارِ وَ أُدْخِلَ الْجَنَّةَ فَقَدْ فازَ وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلّا مَتاعُ الْغُرُورِ ( 185 )
لغت :
مرگ ، پايان دنياى فريبنده
نفس : روح ، و خودِ شخص . توفيه : به كمال پرداختن حق . زَحزَحَهُ عن مكانه : او را از جاى خود دور كرد و زايل نمود . غرور : مصدر است به معناى خدعه و فريب ، و نيز جمع غارّ .
تفسير :
« كُلُّ نَفْسٍ ذَآئِقَةُ الْمَوْتِ وَ إِنَّمَا تُوَفَّوْنَ أُجُورَكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ »
يعنى : هر روح يا شخص جاندارى حتماً مرگ را مىچشد و تلخى و شيرينى آن را درك مىكند . و مرگ روح به اين است كه از قالب تن بيرون آيد و مرگ شخص به اين است كه جانش از بدن خارج شود . و جز اين نيست كه جزاى عملهاى قلبى و بدنىتان از خير و شر و بزرگ و كوچك ، به نحو كامل و تامّ در روز قيامت به شما اعطا مىشود هر چند مقدمات آن از حال مرگ شروع مىشود و پس از آن در قبر و عالم برزخ تا ورود به صحنهء قيامت ادامه دارد و بر حسب اختلاف حالات انسان در اين مدت و اين مكانها اختلاف دارد .
« فَمَن زُحْزِحَ عَنِ النَّارِ وَأُدْخِلَ الْجَنَّةَ فَقَدْ فَازَ »