و ابراهيم ، و عيسى متسلسلًا از اسحاق و ابراهيم ، و همه با تسلسلِ نسبى از نوح و او نيز از آدم است .
مريم ، زكريا و يحيى ( ع )
و ممكن است مراد از يكديگر بودن در فضيلت و مقام نبوت و رسالت و امامت و ساير امتيازات انبيا باشد . و خداوند شنواى هر صوتى از صاحب هر صوتى و خاصّه اصوات ذكر و تسبيح و دعا ، و دانا به همه چيز از جمله عبادت پرستشكنندگان است .
معلوم باد كه آلعمران داخل در عنوان آلابراهيم است و ظاهر اين است كه مراد از آن ، پدر مريم است ، و ذكر يك دختر و فرزندش به عنوان آلعمران ، در صورتى كه عيسى فرزند نداشت و پس از او بعثت پيامبر معلوم نيست ، تنها براى بيان عظمت مقام اين زن و جلالت رتبهء فرزند اوست .
إِذْ قالَتِ امْرَأَتُ عِمْرانَ رَبِ إِنّي نَذَرْتُ لَكَ ما في بَطْني مُحَرَّرًا فَتَقَبَّلْ مِنّي إِنَّكَ أَنْتَ السَّميعُ الْعَليمُ ( 35 )
فَلَمّا وَضَعَتْها قالَتْ رَبِ إِنّي وَضَعْتُها أُنْثى وَ اللّهُ أَعْلَمُ بِما وَضَعَتْ وَ لَيْسَ الذَّكَرُ كَاْلأُنْثى وَ إِنّي سَمَّيْتُها مَرْيَمَ وَ إِنّي أُعيذُها بِكَ وَ ذُرّيَّتَها مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجيمِ ( 36 )
لغت و اعراب :
اذ متعلّق است به « اذكر » مقدّر . نذر الشىءَ - از باب نَصَر و ضَرَب - : واجب كرد آن را برخود . محرَّر : آزادشده . بما وضعتْ بهسكون تاء و بهضم و كسر تاء ، مرجع ضمير « ها » در وضعتهاى غايب و متكلّم ، « نفس » يا « نَسَمه » است .
تفسير :
« إِذْ قَالَتِ امْرَأَتُ عِمْرَ نَ رَبّ إِنّى نَذَرْتُ لَكَ مَا فِى بَطْنِى مُحَرَّرًا »
حَنّه دختر فاقوذ ، همسر عمران ، به مريم آبستن بود كه شوهرش عمران رحلت نمود . حنّه گمان مىكرد فرزندى كه در رحم دارد پسر است ، از اين رو ميان خود و خدا نذر كرد پسرش را كه پيش از ولادت يتيم شده براى خدمت كنيسه آزاد سازد ، يعنى از قيد خدمت مادر و شغل دنيوى بيرون آورد و به كنيسه هِبِه نمايد . اين عمل در آنزمان دربارهء خصوص طايفهء ذُكور مرسوم بود و از جملهء عبادتها محسوب مىشد .