هر عصرى به لباس شريعتى خاص متناسب با زمان و مكان و افق فكرى و حالات روانى فردى و اجتماعى اهل آن عصر در مىآيد و به وسيلهء يكى از پيامبران اولواالعزم الهى به جامعهء روز عرضه مىشود .
اين مجموعه در نخستينبار به صورت شريعت نوح عليه السلام همراه كتاب آسمانى او به جامعهء آن روز عرضه شد ، و بار دوم به صورت شريعت مستقل ديگرى كاملتر از پيشين همراه كتابى به واسطهء ابراهيم خليل عليه السلام ، و بار سوم بهوسيلهء موسىبن عمران عليه السلام و تورات او ، و بار چهارم بهواسطهء عيسىبن مريم عليه السلام و انجيل او به اهل آن عصر ابلاغ گرديد ، و بار پنجم يعنى آخرينبار بهوسيلهء محمّد بن عبداللَّه صلى الله عليه و آله همراه كتابى آسمانى به جامعهء روز اهدا شد . آرى اينبار با تحريرى تامّ و تكميل نواقص كمّى و كيفى و اصولى و فروعى بود به گونهاى كه بتواند نياز بشر را در عمر دنيويش تأمين نمايد هر چند سطح زندگيش بالا رود و افق فكريش و عقول نسلش تكامل يابد . و اينبار به نام شريعت اسلام بر آخرين پيامبر اولواالعزم و خاتم همهء پيامبران ، پيامبر عربى مكّى مدنى فرود آمد .
شناخت كامل اهل كتاب از اسلام
پس ، از مطالب فوق معلوم شد :
1 . اسلام دو اصطلاح دارد ؛ كلّى مشترك بين همهء شرايع ، و خصوص شريعت پيامبر اسلام .
2 . شريعت عبارت است از مصاديق آن كلّى كه بيش از پنج مصداق نيست .
3 . هر تغييرى از زيادى و نقص و نسخ ، عارض بر شريعت است نه اسلام .
4 . در يك زمان دو شريعت از جانب خدا مُمضى نيست و نبوده ، بنابراين در هر زمان يك شريعت بيشتر جواز عمل ندارد .
5 . اسلام به غير از مصاديق پنجگانه بر هيچ مصداقى از آنچه ميان بشر از مكاتب و مذاهب و اديان وجود دارد يا ممكن است موجود شود قابل انطباق نيست .
« وَمَا اخْتَلَفَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتبَ إِلَّا مِن بَعْدِ مَا جَآءَهُمُ الْعِلْمُ »
گفته شد كه همهء شرايع يك دين است در لباس شريعتهاى مختلف ، و بايد هر شريعتى تا زمان ظهور شريعت ديگر كه ناسخ آن است محفوظ ماند و مورد عمل بشر قرار گيرد . مثلًا شريعت موسى عليه السلام محفوظ ماند تا عيسى عليه السلام آن را نسخ كند و شريعت عيسى سالم ماند تا پيامبر اسلام آن را نسخ نمايد . لكن اهل تورات پس از ارتحال موسى شريعت او را تجزيه كردند و فرقههاى مختلف