« وَ أُشْرِبُواْ فِى قُلُوبِهِمُ الْعِجْلَ بِكُفْرِهِمْ »
يعنى : و عشق و محبت گوساله و خضوع و كرنش در برابر آن در دلهايشان رسوخ كرده و با اجزاى قلبشان آميخته بود ، و اين به سبب كفر آنها به خدا و انكار توحيد و ردّ دعوت پيامبران بود .
« قُلْ بِئْسَمَا يَأْمُرُكُم بِهِ إِيمَانُكُم إِنْ كُنتُمْ مُؤْمِنِينَ »
يعنى : اى پيامبر به آنها بگو : اگر به تورات ايمان داريد همان گونه كه ادعا مىكنيد ، پس ايمانتان كار بسيار زشتى را به شما فرمان مىدهد ، مانند تكذيب پيامبران و كشتن آنان و تكذيب كتابهاى آسمانى و غير آنها از امورى كه مرتكب شدهايد . اين كلام بيان كفر و عدم ايمان آنهاست توأم با استهزا ، يعنى ايمان به تورات هيچگاه به چنين امورى فرمان نمىدهد و اقتضا نمىكند ، پس معلوم مىشود كه ايمان نداريد .
قُلْ إِنْ كانَتْ لَكُمُ الدّارُ اْلآخِرَةُ عِنْدَ اللّهِ خالِصَةً مِنْ دُونِ النّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صادِقينَ ( 94 )
وَ لَنْ يَتَمَنَّوْهُ أَبَدًا بِما قَدَّمَتْ أَيْديهِمْ وَ اللّهُ عَليمٌ بِالظّالِمينَ ( 95 )
اعراب :
الدارالآخرة اسم كان و لكم خبر آن ، و عنداللَّه ظرف عامل « لكم » يعنى « كانت » ، و خالصة حال است از « الدار » ، و من دون متعلق است به « خالصة » .
تفسير :
« قُلْ إِن كَانَتْ لَكُمُ الدَّارُ الْأَخِرَةُ عِندَ اللَّهِ خَالِصَةً مِّن دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُاْ الْمَوْتَ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ »
يعنى : اى پيامبر به يهود و نصارا - در برابر ادعاهاى آنها كه مىگفتند بهشت در عالم آخرت مخصوص يهود و نصارا است و هرگز احدى را جز آنها به آن راه نيست - بگو : اگر خانهء آخرت - يعنى بهشت آن عالم - در نزد خداوند محضاً از آنِ شماست نه مردم ديگر ، پس بايد همواره مرگ را آرزو كنيد اگر در اين ادعا راستگوييد .
« وَ لَن يَتَمَنَّوْهُ أَبَدَاْ بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ »
يعنى : ولى هرگز مرگ را آرزو نخواهند كرد به سبب آنچه دستان آنها از اعمال زشت جلوتر فرستاده است ، مانند كفر و شرك و كشتن انبيا و تحريف تورات و معاصى بىپايان ديگر كه از اين
تفسير روان (فارسى) — صفحة 112
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص١١٢