خدا و فرمانبرى محض از شريعت اوست .
هنگامى كه شتران براى سر بُريدن به صف ايستادهاند ما به ياد نعمت خدايى مىافتيم كه چگونه آنها را كه پيكرشان بزرگتر از ماست در اختيار ما قرار داده ، و درپى آن اين سؤال رُخ مىنمايد كه چرا خداوند چهارپايان را مسخّر ما گردانيده است ؟ شايد پاسخ آن اين باشد كه ما خداوند را سپاس بگذاريم و ديگران را از رزق خدا اطعام كنيم و تنها خدا را بىهيچ انبازى ياد آوريم . خداوند مىفرمايد :
وَالْبُدْنَ جَعَلْنَاهَا لَكُم مِن شَعَائِرِ اللَّهِ لَكُمْ فِيهَا خَيْرٌ فَاذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهَا صَوَافَّ فَإِذَا وَجَبَتْ جُنُوبُهَا فَكُلُوا مِنْهَا وَأَطْعِمُوا الْقَانِعَ وَالْمُعْتَرَّ كَذلِكَ سَخَّرْنَاهَا لَكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ « 1 » .
« شتران قربانى را براى شما از شعاير خدا قرار داديم . شما را در آن خيرى است و همچنان كه بر پاى ايستادهاند نام خدا را بر آنها بخوانيد و چون پهلويشان بر زمين رسيد از آنها بخوريد و فقيران قانع و گدايان را اطعام كنيد . اينها را براى شما رام كرديم . باشد كه سپاسگزارى كنيد . »
حدود الهى در حجّ :
1 - خداوند حدود حجّ را روشن كرده و مهمترين آنها به پايان بردن حجّ براى خداست . حجّ شريعتى الهى است و ما بايد براى خشنودى خدا آهنگ آن كنيم ، و در انجام آن بايد از ريا يا شهرتطلبى با هدف تكبّر در زمين و تباهى كردن در آن دورى ورزيم .
بدينترتيب در مىيابيم كه همهء اعمال حجّ بايد از ابتدا از هنگام احرام كه
هامش
( 1 ) - سورهء حجّ ، آيهء 36 .