پيمانى قلبى است تا رمى جمرات با قصد قربت همراه باشد .
ما بايد حجّ را تمام كنيم ، پس كسى كه به حجّ درمىآيد روا نيست آن را ترك گويد يا باطلش كند . خداوند مىفرمايد :
وَأَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ للَّهِ « 1 » .
« و حجّ و عمره را براى خدا به اتمام برسانيد . »
نبايد حجّ را ترك گفت مگر هنگام اضطرار مانند حصر به سبب بيمارى ، كه در اين هنگام مىتوان قربانى را به جايى فرستاد كه ذبح مىشود و نبايد حلق كرد و از احرام خارج شد مگر پس از آن كه قربانى به محلّش رسيده باشد ، ( مكّه در عمره و منى در حجّ ) . خداوند مىفرمايد :
فَإِنْ أُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْي وَلَا تَحْلِقُوا رُؤُوسَكُمْ حَتَّى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ « 2 » .
« و اگر ( به سبب بيمارى از حجّ ) بازداشته شديد ، آن قدر كه ميسّر است قربانى كنيد و سر متراشيد تا قربانى شما به قربانگاهش برسد . »
امّا كسى كه بيمار باشد و نتواند بر احرام صبر كند ، يا در اثر ناراحتى احساس كند كه بناچار بايد به حلق ، تن در دهد مىبايست پس از حلق فديه ( كفّاره ) حلق دهد . خداوند مىفرمايد :
فَمَن كَانَ مِنْكُمْ مَرِيضاً أَوْ بِهِ أَذىً مِنْ رَأْسِهِ فَفِدْيَةٌ مِن صِيَامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ « 3 » .
« اگر يكى از شما بيمار يا در سرش آزارى بود به عنوان فديه روزه بدارد يا صدقه دهد يا قربانى كند . »
هامش
( 1 ) - سورهء بقره ، آيهء 196 .
( 2 ) - همان .
( 3 ) - همان .