خود و حضرت على عليه السلام صد شتر قربانى كرد .
احرام :
1 - احرام حجّ بايد در ماههاى مشخّص ( شوّال ، ذىالقعده ، ذىالحجّه ) باشد ، نيّت در آن شرط است و آن چنين است كه آدمى بر خود فرض كند ترك آنچه را كه بايد شخص مُحْرِم آن را ترك گويد ، و اين خود پاسخى است به دعوت خدا در حجّ ، زيرا كه خداوند به ابراهيم نبى مىفرمايد : وَأَذِّن فِي النَّاسِ بِالْحَجِّ ، و بدين سان شخص محرم هنگام بستن احرام خدا را لبّيك مىگويد : « لَبَّيكَ اللَّهُمَّ لَبَّيكَ » . گفتن اين جمله نيز از شرايط احرام است .
خداوند مىفرمايد :
الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُومَاتٌ فَمَن فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجِّ . . . « 1 » .
« حجّ در ماههاى معيّنى است ، هر كه در آن ماهها اين فريضه را ادا كند . . . »
2 - شخص مُحْرِم بايد چهار چيز اساسى را ترك گويد :
الف - جماع [ الرَّفَث ] .
و آن عبارت است از همبستر شدن با زنان . شرع مقدّمات اين كار را نيز حرام دانسته كه عبارتند از عقد ، شهادت دادن بر عقد ، نگاه كردن به زنان از روى شهوت ، لمس زنان و آنچه نظير جماع باشد همچون استمناء ، منظور دورى جستن از شهوت جنسى در همهء ابعاد آن است .
ب - گناه [ الْفُسُوق ]
ميهمانان خدا در لحظاتى روحانى به سر مىبرند به دور از وابستگى به قوميّت و زمين ، پس فخر فروشى و برترى جويى به هر وسيلهاى بر ايشان
هامش
( 1 ) - سورهء بقره ، آيهء 197 .