است درك شود و ادعا نكردن شركت در چيزى از شئون ربوبيت است ، همانطور كه زمان با تمامى جهت و اعتبار و حيثيّت مطلق است ، همچنين بنده مربوب مطلق است از هر جهت و اعتبار و لحظه ، پس با ميزان عقل ، مربوب مطلق را با صفاتش بسنج و نگاه كن كه چه چيزى مناسب شأنش مىباشد ، به قياس به پروردگار مطلق تا اين كه آشكار شود برايت حقيقت آن چه ما در آن هستيم ، از دورى از هر استقامت و راه راست و تلاش كن در تحصيل آن شئونى كه سزاوار مربوب است تا اين كه خداوند ربوبيتش را برايت آشكار كند و هر چيزى را كه لايق اوست به تو برساند و هر شرّى كه خيرى در آن برايت نيست از تو دفع كند ؛ زيرا اين امور از شئون ربوبيت عمومى است كه با بخل و منع همراه نيست ، پس بر تو باد به تحصيل شؤون خود و شؤون ربوبيت را به او واگذار كن ؛ زيرا او عالم است به نيازها ، جواد است نسبت به بخششها ، تربيتى نيكوتر از تربيت او امكان ندارد و كرمى بالاتر از كرمش نيست ، تو را تربيت مىكند مانند اين كه بندهاى غير تو برايش نيست ، در حالى كه پروردگار عالميان است بر تو سود نمىخواهد ؛ زيرا از بندگانش بىنياز است بلكه [ ايشان بندگى مىكنند ] تا بر او سود كنند ؛ زيرا ايشان فقيران به سوى او هستند و در حالى كه تو او را خدمت مىكنى ، آيا اربابى غير او برايت خواهد بود ؟ در حالى كه پناهگاه و محل نجاتى براى تو و غير تو جز خداوند نيست ، بگو : كيست كه شما را در شب و روز از خداوند مهربان حفظ كند ؟ از خداوند سبحان عفو و بخشش و استقامت خواهانم ؛ زيرا او ولىّ هر چيزى است . « 1 »
( 3091 ) حاج محمد حسين بن محمد حسن شيرازى
صاحب علم و عمل و كمالات نفسانى و اخلاق حميده و تصرّف و از شاگردان
هامش
( 1 ) . طبقات اعلام الشيعه ( نقباء البشر ) ، ج 2 ، ص 539 ، شمارهى 970 . به نقل از شرح حالى كه در خاتمهى تفسير او آمده است .