( 3285 ) مولانا محمد بن على بن محمد جعفرى بكايى
( 3286 ) ميرزا محمدعلى بن محمدجواد حسينآبادى شاهآبادى « 1 » تهرانى
از موحّدين صاحب كمالات صورى و معنوى است . معلوم نيست استاد اخلاقى وى كيست . پنجشنبه 3 صفر سال 1292 دار دنيا را در تهران وداع گفت و در كنار مزار عبدالعظيم حسنى در مقبره شيخ ابو الفتوح به خاك سپرده شد . از آثار و تأليفات وى است : القرآن والعتره [ همه اينها در يك جلد است ] ، الايمان والرجعة ، الانسان والفطره ، شذراتالمعارف ، مرامالاسلام ، منازلالسالكين ، العقل والجهل و . . . .
گفتار
- انسان ، دورترين سلاسل موجودات است ، لكن دورش نكرده كه دورش اندازد بلكه دورش نموده تا از طريق عشق و اطاعت نزديكش نمايد ، پس از ارض انسانيت دخول در سماء ترقّى است .
- كسى كه به قرآن و اسلام معتقد است بايد خود را به عمل كردن به دستور آن انس دهد ، زيرا آمدهايم تا عارف به حق شويم نه در خودپرستى فرو رويم .
- چيزى كه مايه نجات از رنج دنيا و عذاب آخرت است ، ترك معاصى و محرمات و به جا آوردن واجبات است كه پرهيز از معاصى ، خود كفّاره پارهاى از لغزشها است ، چنان كه در سوره نساء مىفرمايد :
إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ وَ نُدْخِلْكُمْ مُدْخَلًا كَرِيماً
« 2 » بايد آتش قهر را با آب ندامت و پشيمانى توبه كه از ديدگان
هامش
( 1 ) . شاهآباد : محلهاى در تهران .
( 2 ) . سورهى نساء ، آيهى 31 .