را به سرمهى اندوه سرمه مىزنم ، به عهدت قسم هيچگاه به خندهاى بهرهمند نمىشوم تا اين كه بدانم محل آرامشم كجاست و كدام يك از دوخانه خانهى من است ؟ و چون دست مردم را ديدم كه به دعا باز است گفت : پروردگارا ! ايشان را ترس آتش در اين جايگاه قرارشان داده است اى نور چشم نيكان ، مردم دنبال جوايزت هستند و فضيلتهايت را اميد دارند ، پس طاعت ذى قيمتت را برايم شعار و لباس زيرين قرار ده و مرضاتت را برايم لباس رويين قرار ده و درد قلبم را به خوفت زياد گردان و مرا از غضب حفظ كن ، پس هنگامى كه به پيش رفت دستش را بر صورتش گذاشت و گفت : مردم روى كردند و قلبم يأس از تو را درك نمىكند سپس فريادى كشيد و غش كرد .
گفتار
- « إذا سكنت الدّنيا فى قلب ، ترحّلت الآخرةُ منه . »
هنگامى كه دنيا در قلبى ساكن شد ، آخرت از آن كوچ مىكند .
- « من أحسَن فى نهاره ، كفى فى ليله و من أحسن فى ليله ، كفى فى نهاره . »
كسى كه روزش را نيكو كند ، شبش كفايت مىشود و كسى كه شبش را نيكو كند ، روزش كفايت مىشود .
- « من صدقَ فى ترك الشّهوة ، كفى مؤنتُها ؛ وكان اللَّه أكرم من أن يعذّب قلباً بشهوة تركت له . »
كسى كه در ترك شهوت ، صادق باشد از زحمت آن كفايت مىشود و خداوند كريمتر از آن است كه قلبى را با شهوتى كه براى او ترك شده است ، عذاب كند .
- « إذا أردتَ حاجةً من حوائج الدّنيا والآخرة فعليك بالجوع ، ثمّ أسألها ؛ وذلك لأنّ الأكل يغيّر العقل . »
هرگاه خواستهاى - اعمّ از حوايج دنيا و آخرت - را خواستى ، بر تو باد به گرسنگى ، سپس
پاسداران حريم عشق (زندگانى وكلمات عرفا) (فارسى) — صفحة 61
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص٦١