- « وحكى عنه قال : مررتُ براهبٍ ، فسألتُه : منذكم أنت فى هذا المكان ؟ فقال : منذُ أربع وعشرين سنةً . قلتُ : مَن أنيسك ؟ قال : المضمر الصّمد . قلتُ : من المخلوقين ؟ قال : الوحش .
قلت : فما طعامك ؟ قال ذكر اللَّه . قلت : من المأكول ؟ قال : ثمار هذه الأشجار ونبات الأرض .
فقلت : أما تشتاق إلى أحد ؟ قال : إلى حبيب قلوب العارفين . قلت : الى المخلوقين ؟ قال من كان شوقه إلى اللَّه فكيف يشتاق إلى غيره ؟ قلت : فلِمَ اعتزلتَ من الخلق ؟ قال : لانّهم سرّاق العقول وقطّاع طريق الهدى . قلت : ومتى يعرف العبد طريقَ الهدى ؟ قال : إذا هرب الى ربّه من كلّ ما سواه واشتغل بذكره من كلّ من سواه . »
از او حكايت شده كه گويد : به راهبى گذشتم و از او سؤال كردم كه چهمقدار در اين مكان مىباشى ؟ جواب داد : بيست و چهار سال . گفتم : مونس تو كيست ؟ گفت : كسى كه در اندرون است كه صمد مىباشد . گفتم : مونست از مخلوقات كيست ؟ گفت : حيوانهاى وحشى . گفتم :
پس طعامت چيست ؟ گفت : ياد خدا . گفتم : طعامت از خوراكىها چيست ؟ گفت : ميوهى اين درختان و گياه زمين . گفتم : آيا به كسى اشتياق دارى ؟ گفت : به محبوب دلهاى عارفان . گفتم :
به مخلوقين چهطور ؟ گفت : كسى كه شوقش به خداوند باشد . چگونه اشتياق به غير او داشته باشد ؟ گفتم : پس چرا از مردم كناره گرفتهاى ؟ گفت : زيرا ايشان ربايندهى عقلها و دزدان راه هدايت مىباشند . گفتم : چه وقت بنده ، راه هدايت را مىشناسد ؟ گفت : وقتى كه فرار كند به سوى پروردگارش از هر چه غير او است و به ياد او مشغول شود از هر چه غير او است .
گفتار
- « أحسن أحوال العبد مع اللَّه موافقته ، فإن ألقاه فى الدّنيا لطاعته كان أحبّ إليه ، وإن أخذه كان أحبّ إليه . »
نيكوترين حالات بنده با خداوند ، موافقت او است پس اگر او را در دنيا به سبب اطاعتش ملاقات نمايد ، نزد او محبوبتر است و اگر او را بگيرد نزد او محبوبتر است .
- « ما من عبد أُعطِى من الدّنيا شيئاً ، فابتغى إليه شيئاً ثانياً ، إلّاسلب اللَّه حبّ الخلوة معه ،
پاسداران حريم عشق (زندگانى وكلمات عرفا) (فارسى) — صفحة 233
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص٢٣٣