دهره . »
به كسى كه طمعش را از همه ببُرد و نيازمندىهاى زياديش را دنبال نكند و كسى كه افكار و حركاتش را بر محور ذات پروردگارش جمع كند و كسى كه منفعتش به ديگران برسد .
- گفته شد : علامت ايمان چيست ؟ گفت :
« الإيمان علامته طاعة من آمنتَ به بما يحبّه و يرضاه ، و تركُ التشاغل عنه بشىءٍ ينقضى عنده ، حتّى أكون عليه مقبلًا ، و لموافقته مؤثّراً ، و لمرضاته متحرّياً ؛ لِأنّ من صفة حقيقة علامة الإيمان ، ألّا اوثر عليه شيئاً دونه ، و لا أتشاغل عنه بسبب سواه ، حتّى يكون المالك لسرّى ، والحارث لجوارحى بما أمرنى من آمنتُ به ، و له عرفتُ ؛ فعند ذلك تقع الطاّعة للَّهعلى الإستواء ، و مخالفة كل الأهواء والمجانبة لما دعت إليه الأعداء ، والمتاركة لما انتسب إلى الدّنيا ، و الاقبال على من هو أولى . »
علامت ايمان ، اطاعت كسى كه به او ايمان آوردهاى در امورى كه آنان را دوست داشته و خشنود است و پشت نكردن به او در امرى كه نزد او محكم شده است ، تا اين كه به او روى كننده باشم و موافقتش را انتخاب كنم و خشنوديش را طلب كنم ؛ زيرا از صفت حقيقت ايمان ، آن است كه چيزى غير او را برنگزينم و از او به جهت غير او پشت نكنم ، تا اين كه او مالك باطنم و درو كنندهى اعضاء و جوارحم باشد نسبت به آن چه مرا امر كرد است ، كسى كه به او ايمان آورده و او را شناختهام . در اين هنگام است كه مىشود طاعت واقع براى خداوند به طور مساوى و مخالفت تمامى هواهاى نفسانى و دورى از آن چه را كه دشمنان به آن مىخوانند و رها كردن آن چه را كه به دنيا منسوب است و روى آوردن به آن چه كه انجامش سزاوارتر است .
- سؤال شد : حقيقت شكر چيست ؟ گفت :
پاسداران حريم عشق (زندگانى وكلمات عرفا) (فارسى) — صفحة 101
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص١٠١