( 679 ) ابوالميامن [ ابوالعبّاس ] جمال الدّين درويش ، احمد بن جلال الدّين محمد سمرقندى « 1 »
عارف بزرگوار و از مريدان كار كردهى ابوبكر خوافى - متوفى به سال 838 - است كه پس از وى به تربيت سالكين پرداخت . سخنان اهل معرفت را شنيد و به مطالعهى فُصوص « 2 » و درس آن اشتغال داشت .
شعر
عشقم ، كه در دو كون مكانم پديد نيست * عَنقاى مغربم كه نشانم پديد نيست
ز ابرو و غمزه هر دو جهان صيد كردهام * منگر بدان كه تير و كمانم پديد نيست
چون آفتاب در رخ هر ذرّه ظاهرم * از غايت ظهور عيانم پديد نيست
گويم به هر زبان و به هر گوش بشنوم * وين طرفهتر كه گوش و زبانم پديد نيست « 3 »
( 680 ) ابوالعباس ، احمد بن محمد شقايى « 4 »
از برجستگان عرفا است كه در فنون علم اصول و فروع پيشوا بود و بسيارى از
هامش
( 1 ) . سمرقندى : منسوب به سمرقند ، شهرى معروف واقع در آسياى ميانه ( ازبكستان ) در نزديكى بخارا .
( 2 ) . « فصوص الحكم » نوشتهى ابن عربىّ محيى الدّين محمد بن علىّ حاتمى طايى .
( 3 ) . رشحات عين الحياة ؛ نفحات الانس ، شمارهى 510 ؛ طرائق الحقائق ، ج 3 ، ص 29 .
( 4 ) . به احتمال قوىّ مقصود شِقّانِىّ منسوب به شِقّان از روستاهاى نيشابور باشد .