( 246 ) ابوالحسن بن احمد بن سهل بُوسَنْجى « 1 »
از برجستگان و جوانمردان اهل معرفت خراسان « 2 » ، عالمترين مشايخ زمان خود به علم توحيد و علوم معاملات است . وى را صاحب خُلقى نيكو ذكر كردهاند كه با ابوعثمان ، سعد بن اسماعيل ملاقات كرد . مصاحبت احمد بن عطاء آدمى بغدادى و احمد جَريرى را در عراق و طاهر مقدّسى و ابوعمر دمشقى را در شام اختيار نمود . و با شبلى نيز در مسايلى سخن گفت . وى در سال 348 چشم از جهان فروبست .
گفتار
« من كان باطنُه أفضل من ظاهره ، فهوالولىُّ ؛ و من كان باطنُه و ظاهرُه سواءً ، فهو العالمُ ؛ و من كان ظاهرُه أفضل من باطنه ، فهوالجاهلُ ؛ و لذلك لا ينصف من نفسه و يطلب الإنصافَ من غيره . »
هر كس باطنش برتر از ظاهرش باشد ، ولىّ و دوست خداست ؛ و هر كس باطن و ظاهرش يكسان باشد عالم است ؛ و هر كس ظاهرش برتر از باطنش باشد ، جاهل است ، و براى همين خودش انصاف و داد ورزى نمىكند بلكه عدل و انصاف را از ديگران مىخواهد . « 3 »
( 247 ) ابوالحسن ارْمَوى « 4 »
در زمان ابوعبداللَّه حصرى و ابوعبداللَّه رودبارى - متوفى به سال 359 - و ابن خفيف
هامش
( 1 ) . بوسنَجى / بوشنگى / بوشنجى : منسوب به بُوسَنْج يا بوشنج و يا فوشنج و يا بوشنگ ، قريهاى از روستاهاى ترمذ ( معجم البلدان ، مراصد الطلّاع ) و يا نام روستايى واقع در نزديكى دَرِ هرات از طرفِ خراسان ( معجم مااستعجم ) .
( 2 ) . خراسان : خُراسان در اصطلاح قديم ، علاوه بر استانهاى خراسان كه امروزه در ايران واقع هستند ، ناحيه شرقى وشمالى آن تا ماوراءالنّهر را كه اكنون شمال افغانستان و تركمنستان قرار دارد را شامل مىشده است .
( 3 ) . طبقات شعرانى ، ص 103 .
( 4 ) . منسوب به اروميّه شهر بزرگ و قديمى و مركز آذربايجان غربى در ايران .