934 . « عن محمّد بنِ منصورٍ الصيقَلِ عن أبيه ، قال : كنتُ أنَا و الحارِثُ بنُ المُغيَرةِ و جماعةٌ من أصحابنا جُلوساً و أبو عبد اللَّهِ - عليهالسّلام - يَسمعُ كلامَنا ، فقال لَنا : فى أىّ شىءٍ أنتُم ؟
هيهاتَ ! هيهاتَ ! لا وَ اللَّهِ لا يكونُ ما تَمُدّونَ إليه أعيُنَكم حتّى تُغَربَلوا ، لا وَ اللَّهِ لا يكونُ ما تَمُدّونَ إليه أعيُنَكم . . . حتّى يَشقَى من يَشقَى و يَسعَدُ مَن يَسعَدُ . » « 1 »
محمد بن منصور صيقل از پدرش چنين نقل مىكند : من و حارث بن مغيره و عدهاى از ياران در خدمت حضرت صادق - عليهالسّلام - نشسته بوديم و حضرت سخن ما را مىشنيد . پس به ما فرمود : در چه فكر و انديشهاى هستيد ؟ بعيد است ! بعيد است ! سوگند به خداوند ! آن چه در انتظار آن مىباشيد اتفاق نمىافتد مگر اين كه غربال شويد . به خدا قسم ! اين امر واقع نمىشود ، مگر اين كه تصفيه و خالص شويد . به خدا سوگند ! اين حادثه پيش نمىآيد ، مگر اين كه خوبان و بدان شما از يكديگر جدا شوند .
قسم به خداوند ! چيزى كه به آن چشم دوختهايد رخ نمىدهد ، مگر بعد از نا اميدى .
قسم به خدا ! امرى كه منتظر آن هستيد پيش نمىآيد ، مگر زمانى كه اهل شقاوت شقىّ و تيره بخت و اهل سعادت به سعادت برسند .
فراموشى مشاهدهى خداوند در هنگام اخذ ميثاق
935 . « فى قول اللَّهِ :
وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى أَنْفُسِهِمْ
« 2 »
.
قال : كان ذلك مُعايَنةَ اللَّهِ ، فأنسَاهم المعايَنةَ و أثبَتَ الإقرار فى صُدورهم و لو لا ذَلك ما عرَفَ أحدٌ خالِقَه و لا رازقَه و هو قولُ اللَّهِ :
وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ خَلَقَهُمْ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ
« 3 »
. »
« 4 »
در مورد سخن خداوند : « و هنگامى را كه پروردگارت از پشت فرزندان آدم ، ذريّهى آنان را برگرفت و ايشان را بر خودشان گواه ساخت . » فرمود : گرفتن پيمان و گواه گرفتن آنها بر نفسهايشان به صورت مشاهده خداوند و ديدن او بود ، ولى خداوند
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 5 ، ص 219 ، حديث 15 .
( 2 ) . سورهى اعراف ، آيهى 172 .
( 3 ) . سورهى زخرف ، آيهى 87 .
( 4 ) . بحارالانوار ، ج 5 ، ص 223 ، حديث 13 .