از حفص بن غياث از حضرت صادق - عليهالسّلام - نقل مىكند كه فرمود : اى حفص ! دنيا در نزد من مانند مردار است و تنها در هنگام ناچارى از آن بهره مىبرم . . . درخواست نيكو از كسى كه از فوت نمىترسد ، تو را مغرور نسازد . سپس اين آيه را تا آخر تلاوت فرمود :
تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ
. . . گريست و فرمود : به خدا سوگند ! با اين آيه آرزوها بر باد مىرود . سپس فرمود : به خدا سوگند ! نيكان رستگار شدند ، آيا مىدانى آنان كيانند ؟
آنها كسانى هستند كه آزارشان به مور هم نمىرسد . ترس از عظمت خداوند براى علم و دانش و به خدا فريفته شدن براى نادانى كافى است . اى حفص ! هفتاد گناه نادان قبل از بخشيدن يك گناه دانا ، بخشوده مىشود و كسى كه ياد بگيرد و ياد بدهد و به علمش عمل كند در باطن آسمانها از او به بزرگى ياد مىشود و مىگويند : براى خدا آموخت و ياد داد و عمل كرد .
حفص مىگويد : فداى شما گردم ! چارچوب زهد در دنيا چيست ؟ فرمود : خداوند حدّ آن را در كتابش تعيين نموده و فرموده : « تا بر چيزى كه از دستتان رفته اندوهگين و بر چيزى كه به دستتان مىرسد شادمان نگرديد . »
برترى عمل از روى يقين
857 . « عن هشامِ ابنِ سالمٍ قال سمِعتُ أبا عبدِ اللَّهِ - عليهالسّلام - يَقولُ : الحُمرانُ يا حُمرانُ و ساقَ الحديثُ . . . و اعلَمْ أنَّ العَملَ الدّائِمَ القليلَ على اليقين ، أفضَلُ عِند اللَّهِ من العَمل الكثير على غير يقينٍ . » « 1 » الحديث .
هشام بن سالم مىگويد كه حضرت صادق به حمران فرمود : اى حمران ! و حديث را به اين جا مىرساند كه : و بدان كه در نزد خداوند عمل كم و پيوسته از روى يقين ، از عمل زياد بدون يقين بهتر و برتر است .
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 75 ، ص 198 ، حديث 21 .