- وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ فَقَدْ فازَ فَوْزاً عَظِيماً
« 1 »
و هر كس خدا و پيامبرش را فرمان بَرَد ، قطعاً به رستگارى بزرگى نائل آمده است .
اهميت بىنيازى معنوى و معناى آن
بنابراين به نظر مىرسد معنايى كه براى جمله : « وَ طاعَتُهُ غِناءٌ » شد ، با بيانات ديگر دعا و نيز خود جمله دعا بهتر سازش دارد ؛ زيرا بىنيازى معنوى ، همان در صراط مستقيم انبيا و صديقين و شهداء و صالحين واقع شدن است كه در آيه فوق آمده بود و نيز ، همان نايل شدن به فوز عظيم است كه در آيهى ديگر ذكر آن شده است .
آرى ، آنان كه در صراط مستقيم عبوديّت الهى چون انبيا - عليهمالسّلام - و برگزيدگان عالم واقع و به فوز عظماى الهى نايل شده باشند ، نمىتوانند در تمام امور جز به حقّ سبحانه عنايت داشته باشند و اين ، همان غناى باللَّه است كه در حديث آمده است :
« أَلْغِنى بِاللَّهِ ، أَعْظَمُ الْغِنى . » « 2 »
غناى به خدا ، بزرگترين بىنيازى است .
تقاضاى رحم به معناى تمناى عفو و مغفرت
امّا اين كه جملههاى ذيل بخش گذشته : « إِرْحَمْ مَنْ رَأْسُ مالِهِ الرَّجاءُ ، وَ سِلاحُهُ الْبُكاءُ » پس از خواندن خداوند متعال از سوى معصوم - عليهالسّلام - : « يا مَنِ اسْمُهُ دواءٌ . . . » در چه مقامى و چه خواستهاى از خواستههاى پيشين مىباشد ؟
گمان مىشود اين دو بيان ، كنايه از تمنّاى مغفرتى باشد كه در يكى از بخشهاى گذشته از اين دعا آمده بود ( و بيانى نسبت به آن داشتيم ) و آن تقاضايى است كه همه مؤمنان بايد از خداوند با گفتهى او سبحانه داشته باشند و بگويند :
هامش
( 1 ) . سورهى احزاب ، آيهى 71 .
( 2 ) . فهرست موضوعى غررالحكم و دررالكلم ، باب الغنى ، ص 298 .