رابطهى عبوديت و طاعت
امّا منظور از « طاعَتُهُ غِناءٌ » چه طاعتى است ؟ اوّلًا ، بايد توجّه نمود كه طاعت و فرمانبرى حقيقى از خداوند متعال به معناى عبوديّت نيست ، بلكه عبوديّت ، نتيجهى اطاعت است و چنان كه برعكس گاهى استعمال مىشود ، به حساب استعمالات صورى مىباشد .
خداوند متعال از حضرت نوح - عليهالسّلام - نقل مىكند كه به امّتش فرمود :
أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اتَّقُوهُ وَ أَطِيعُونِ
« 1 »
اين كه خدا را بپرستيد و از او پروا داريد و مرا فرمان بريد .
اخلاص ؛ مايه غناى از ما سوى اللَّه
ثانياً ، طاعت حقيقى الهى تنها به اطاعت از اوامر و نواهى الهى حاصل نمىشود ، شرط واقعى طاعت ، اخلاص و خالى بودن از هر شرك جلىّ و خفىّ مىباشد . اين جاست كه غناى از ماسوىاللَّه براى شخص حاصل خواهد شد و از نتايج معنوى در دو جهان برخوردار خواهد شد . خداوند مىفرمايد :
- وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ
« 2 »
و هر كس از خدا و پيامبر او اطاعت كند ، وى را به باغهايى درآورد كه از زير [ درختان ] آن نهرها روان است .
- وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ الرَّسُولَ فَأُولئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحِينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفِيقاً * ذلِكَ الْفَضْلُ مِنَ اللَّهِ وَ كَفى بِاللَّهِ عَلِيماً
« 3 »
و كسانى كه از خدا و پيامبر اطاعت كنند ، در زمرهى كسانى خواهند بود كه خدا ايشان را گرامى داشته [ يعنى ] با پيامبران و راستان و شهيدان و شايستگانند و آنان چه نيكو همدمانند .
هامش
( 1 ) . سورهى نوح ، آيهى 3 .
( 2 ) . سورهى نساء ، آيهى 13 .
( 3 ) . سورهى نساء ، آيهى 69 .