( 169 )
« هذِهِ يَداىَ وَ ما جَنَيْتُهُ عَلى نَفْسِى ، يا عَظِيمُ يُرْجى لِكُلِّ عَظِيمٍ ، إِغْفِرْ لِىَ الْعَظِيمَ ، فَإِنَّهُ لا يَغْفِرُ الذَّنْبَ الْعَظِيمَ إِلّا الرَّبُّ الْعَظِيمُ . » « 1 »
اين دستهاى من و آن چه بر خود جنايت نمودهام . اى بزرگى كه براى هر امر بزرگ به تو اميد بسته مىشود ، گناه بزرگ مرا بيامرز ؛ زيرا جز پروردگار بزرگ ، نمىتواند گناه بزرگ را بيامرزد .
بيانات بخش فوق ، اختصاص به آن بزرگوار - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - ندارد ، بلكه همه معصومين - عليهمالسّلام - اين گونه سخنان را دارند و مكرّر بياناتى در اطراف آن داشتهايم .
در اين جا اكتفا مىكنيم به دو بيان از خود آن بزرگواران - عليهمالسّلام - در اين امر كه در گذشته نيز آن را يادآور شده بوديم . در دعاى عرفه سيّدالشهداء مىخوانيم :
- « إِلهِى ! مَنْ كانَتْ مَحاسِنُهُ مَساوِىَ ، فَكَيْفَ لا يَكُونُ مَساوِيهِ مَساوِىَ ؟ » « 2 »
معبودا ، كسى كه نيكويىهايش زشت است ، چگونه بدىهايش بد نباشد .
- « يا مَنْ أَلْبَسَ أَوْلِيائَهُ مَلابِسَ هَيْبَتِهِ ، فَقامُوا بَيْنَ يَدَيْهِ مُسْتَغْفِرِينَ . » « 3 »
و اى خدايى كه جامههاى هيبت خويش را به تن دوستدارانت پوشيدى و آنها در درگاه تو به آمرزش خواهى ايستادند .
( 170 )
« أَعُوذُ بِنُورِ وَجْهِكَ الْكَرِيمِ الَّذِى أَضائَتْ لَهُ السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ ، وَ انْكَشَفَتْ لَهُ الظُّلُماتُ ، وَ صَلُحَ عَلَيْهِ أَمْرُ الْأَوَّلِينَ وَ الْآخِرِينَ . » « 4 »
به نور روى [ ذات ، يا اسما و صفات ] تو - كه آسمانها و زمينها بدان
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 702 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 348 .
( 3 ) . اقبال الاعمال ، ص 350 .
( 4 ) . اقبال الاعمال ، ص 702 .