پروردگار شما به [ حال ] شما داناتر است ، اگر بخواهد برشما رحمت مىآورد ، يا اگر بخواهد شما را عذاب مىكند .
أَ فَمَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَ اللَّهِ كَمَنْ باءَ بِسَخَطٍ مِنَ اللَّهِ وَ مَأْواهُ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ
« 1 »
آيا كسى كه خشنودى خدا را پيروى مىكند ، چون كسى است كه به خشمى از خدا دچار گرديده و جايگاهش جهنّم است ؟ و چه بد بازگشتگاهى است .
( 162 )
« جَلَّ ثَنائُكَ ، أَنْتَ كَما أَثْنَيْتَ عَلى نَفْسِكَ ، وَ فَوْقَ ما يَقُولُ الْقائِلُونَ فِيْكَ . » « 2 »
ستايش تو و الا است و آن چنانى كه خود ، خود را ستودهاى و برتر از سخن گويندگان و توصيف كنندگانت هستى .
ستايش حق تعالى ؛ مقام مخصوص مخلَصين
به نظر مىرسد بخش فوق « أَنْتَ كَما أَثْنَيْتَ عَلى نَفْسِكَ . » ، اشاره به ثنا و مدحى باشد كه خداوند متعال خود را در قرائت چهار ركعت نماز در سوره حمد ، فاتحةالكتاب و چهارصد مرتبه قل هو اللَّه احد در سوره توحيد نموده ، چرا كه محدودى چون بشر و جنّ و ملايكه و تمام صاحبان شعور ، اگر توصيف حضرت حقّ سبحانه را كنند ، به حدّ خود مىكنند ؛ نه آنگونه كه او سبحانه است و غيرمحدود در تمام كمالات مىباشد . تنها آنان كه در مقام مخلَصيّت قرار دارند ، مىتوانند او سبحانه را بستايند و خداوند متعال نيز توصيف
هامش
( 1 ) . سورهى آل عمران ، آيهى 162 .
( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 695 .