ذِكْرُكَ ، وَ إِنْ صُبَّتْ عَلَيْهِمُ الْمَصائِبُ ، لَجَأُوا إِلَى الْإِسْتِجارَةِ بِكَ ، عِلْماً بِأَنَّ أَزِمَّةَ الْأُمُورِ بِيَدِكَ ، وَ مَصادِرَها عَنْ قَضائِكَ . » « 1 »
خدايا ، تو مونسترين مونس نسبت به دوستان خود و حاضرترين متكفّل و عهدهدار نسبت به توكلكنندگان بر خود هستى ، درون آنان را مىبينى و بر دلهايشان اشراف دارى و به آن چه ديدگانشان بدان مىرسد ، آگاهى ؛ بنابراين ، رازهايشان نزد تو مكشوف و دلهايشان به درگاه تو سرگشته است ، اگر در اثر غربت احساس دلتنگى كنند ، ياد تو مونس آنان مىگردد و اگر گرفتارىها بر آنان فرو ريزد ، به درگاه تو پناهنده مىشوند ؛ زيرا مىدانند كه سررشتهى همهى امور به دست تو است و همگى از قضاى تو صادر مىگردد .
و نيز در وصاياى او آمده است :
« وَ أَلْجِئْ نَفْسَكَ فِى أُمُورِكَ كُلِّها إِلى إِلهِكَ ، فَإِنَّكَ تُلْجِئُها إِلى كَهْفٍ حَرِيزٍ وَ مانِعٍ عَزِيزٍ . » « 2 »
و در تمامى امور نَفْس خويش را به پناه معبودت درآور ، كه در اين صورت به پناهگاه مصون و محفوظى پناهش دادهاى .
اين جاست كه مىبينيم امام - عليهالسّلام - ، پس از دو جمله گذشته دعا ، بلافاصله مىفرمايد :
« يا عالِمَ الْجَهْرِ وَ الْخَفِيّاتِ [ وَ ] يا مَنْ لا يَخْفى عَلَيْهِ خَواطِرُ الْأَوْهامِ وَ تَصَرُّفُ الْخَطَراتِ . يا رَبَّ الْخَلائِقِ وَ الْبَرِيّاتِ ، يا مَنْ بِيَدِهِ مَلَكُوتُ الْأَرضِينَ وَ السَّماواتِ . » « 3 »
اى آگاه از آشكار و نهانىها ، اى خدايى كه خاطرههاى انديشهها و تصرف و تردد خاطرهها از تو پوشيده نيست . اى پروردگار آفريدهها و مردمان ، اى خدايى كه ملكوت و فرمانروايى مطلق زمين و آسمانها به دست تو است .
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبه 227 .
( 2 ) . نهج البلاغه ، مكتوب 31 .
( 3 ) . اقبال الاعمال ، ص 696 .