و پس از اين ، حضرت باقر - عليهالسّلام - بيان دستورات تسبيح و تحميد و تكبير و تهليل و نماز آن را بيان مىفرمايد . اما بيان بخشهايى از اين دعا :
( 163 )
« يا مَنْ إِلَيْهِ يَلْجَأُ [ مَلْجَأُ ] الْعِبادِ فِى الْمُهِمّاتِ ، وَ إِلَيْهِ يَفْزَعُ الْخَلْقُ فِى الْمُلِمّاتِ . » « 1 »
اى خدايى كه بندگان در امور مهم به تو پناه مىآورند و آفريدهها در سختىها و گرفتارىها ، به تو پناهنده مىشوند .
شهود پناهندگى موجودات به حق تعالى
ظاهر اين دو جمله ، به طور سربسته ، مىفهماند كه خداوند متعال در تمام مشكلات و شدايد ، بايد مورد توجّه باشد تا او سبحانه آنها را حل بنمايد . امّا ريشه اين بيان را جز اهل شهود الهى نمىتوانند آگاهى داشته باشند و امام - عليهالسّلام - اگر اين سخن را فرموده ، از شهود خود خبر مىدهد ؛ چرا كه احاطه حقّ سبحانه را به همه اشياء از نظر تكوين و غيرتكوين مشاهده مىنمايد و همه امور را ظهور يافته از ملكوت آنها مىبيند ( با ديده دل و نور ايمان ) ، نه از كنار مظاهر . بنابراين ، جا دارد كه بفرمايد : « يَلْجَأُ الْعِبادُ . . . » ؛ زيرا بندگان الهى بدانند يا ندانند ، توجّه داشته باشند يا نداشته باشند ، تكيهگاه و ملجأشان در مشكلات و شدايد روزگار از نظر تكوين و غيرتكوين ( به بيانى كه گفته شد ) به اوست .
در كلمات حضرت على - عليهالسّلام - آمده است :
« أَللَّهُمَّ ، إِنَّكَ آنَسُ الْآنِسِينَ لِأَوْلِيائِكَ ، وَ أَحْضَرُهُمْ بِالْكِفايَةِ لِلْمُتَوَكِّلِينَ عَلَيْكَ ، تُشاهِدُهُمْ فِى سَرائِرِهِمْ ، وَ تَطَّلِعُ عَلَيْهِمْ فِى ضَمائِرِهِمْ ، وَ تَعْلَمُ مَبْلَغَ بَصائِرِهِمْ ، فَأَسْرارُهُمْ لَكَ مَكْشُوفَةٌ ؛ وَ قُلُوبُهُمْ إِلَيْكَ مَلْهُوفَةٌ ، إِنْ أَوْ حَشَتْهُمُ الْغُرْبَةُ آنَسَهُمْ
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 696 .