اميدوارى به درگاهت را لبريز مىيابم .
امام - عليهالسّلام - در اين بخش ، به طور اجمال خواننده را توجّه مىدهد به اين كه من كه پيشواى شما هستم ، در نسبت دادن امور خود به خداوند متعال و دلبستگىام به او سبحانه چگونهام ، شما نيز بايد چنين باشيد . و امّا تفصيل بيانات فوق :
شهود بستگى ملك به ملكوت ؛ مايه آرامش درونى
امام - عليهالسّلام - با لفظ « أَجِدُ » مىفهماند كه : من شاهد دو مطلب فوق : « سُبُلَ الْمَطالِبِ إِلَيْكَ مُشْرَعَةً ، وَ مَناهِلَ الرَّجاءِ لَدَيْكَ مُتْرَعَةً » و امورى كه مىآيد مىباشم و شاهدم كه عالم ملك به ملكوت و اسماء و كمالات الهى بستگى دارد و اين شهود است كه كارساز و آرامش دهندهى من در تمام امور مىباشد و از اين بيانات فهميده مىشود كه هر خواننده نيز وقتى مطالب آتيه را لمس مىكند كه با مجاهده و اعمال صالحه خالصانه ، شاهد معناى فوق گردد .
امكان شهود ، تكيه مظاهر به اسماء و صفات حق تعالى
« سُبُلَ الْمَطالِبِ إِلَيْكَ مُشْرَعَةً » : بشر به اقتضاى خواستههاى ظاهرى بشريّت و تقاضاهاى معنوى - كه خداوند متعال در خميرهى وجودىاش قرار داده و به فطرت توحيدى خلقش فرموده - طالب دو خواستهاى است كه به خواستههاى گوناگون تقسيم مىشود .
آنان كه به شهود حضرت حقّ سبحانه راه يافتهاند ، تكيهگاه آن امور را اسماء و صفات ؛ بلكه ذات الهى ( به اعتبار عينيّت داشتن آنها با ذاتش ) با ديدهى دل مىبينند و : « إِنِّى أَجِدُ » مىگويند و آنان كه به اين شهود راه ندارند ، ناچارند خود را - به بيانى كه پيش گفته شد - با اين معانى آشنا كنند و بفهمند كه بايد عنايتشان به الطاف الهى آنگونه باشد .
آثار شهود حقيقت مظاهر
« مَناهِلَ الرَّجاءِ لَدَيْكَ مُشْرَعَةً » : كسى كه با ديدهى دل به مشاهدهى « سُبُلَ الْمَطالِبِ . . . » ( به