أَحِبّائِى ، بِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَ عَلِىٍّ وَ فاطِمَةَ وَ الْحَسْنِ وَ الْحُسَيْنِ آبائِى ، إِنَّكَ وَلِىُّ نَعْمائِى ، وَ مُنْتَهى مُناىَ ، وَ غايَةُ رَجائِى فِى مُنْقَلَبِى وَ مَثْواىَ . » « 1 »
خداوندا ! پس دعايم را مستجاب كن و ثنايم را بپذير و مرا با اوليا و دوستانم در يكجا گرد آور ، به حقّ محمّد و علىّ و فاطمه و حسن و حسين كه پدران مناند ، به راستى كه تو ولىّ نعمت و منتهاى آرزو و نهايت اميد من در [ هر ] رفتن و ايستادن مىباشى .
راهنمايىهاى امام سجاد - عليهالسّلام - به شيعيان در زيارت امين اللَّه
چنان چه خوانندگان ، به ابتداى اين زيارت توجه نمايند ، خواهند ديد كه حضرت سجّاد - عليهالسّلام - پس از دو سلام به اميرالمؤمنين - عليهالسّلام - و معرّفى آن حضرت به كمالات و منزلتهاى معنوى ، بيشتر به دعا و ثناى الهى پرداخته و خود و شيعيان را با فرمايشاتى ديگر به اين كه چگونه بايد در اين جهان زيست و چگونه مُرد ، توجه مىدهد . در واقع آن حضرت با فرمايشات خود ، نحوهى زيستن امام علىّ و معصومين - عليهمالسّلام - را به دوستانشان ارايه فرموده و روشن مىنمايد كه پيروان آنان چگونه بايد باشند . در ضمن با جملههاى : « وَاجْمَعْ بَيْنِى وَ بَيْنَ أَوْلِيائِى وَ أَحِبّائِى . . . » آنان را متوجه مىسازد كه چه كسانى را بايد دوست و مقتداى خود در اين عالَم قرار دهند و با جملههاى : « إِنَّكَ وَلِىُّ نَعْمائِى ، وَ مُنْتَهى مُناىَ . . . » ، گوشزد مىكنند كه در تمامى نعمتها ، حقّ سبحانه را بايد مورد توجّه خويش و نهايت آرزوها و اميد پس از اين جهان دانست .
اجابت حتمى دعا و زيارت امين اللَّه
حضرت باقر - عليهالسّلام - پس از يادآورى اين زيارت از پدر بزرگوارش - عليهالسّلام - ، مىفرمايد : كسى از شيعيان ما اين كلام را نزد مزار اميرالمؤمنين - عليهالسّلام - يا يكى از مزار ائمّه معصومين نمىخواند ، مگر اين كه دعايش به مرحله استجابت مىرسد :
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 471 .