و بهشت را براى پرهيزگاران نزديك گردانند ، بىآن كه دور باشد [ و به آنان گويند : ] اين همان است كه وعده يافتهايد [ و ] براى هر توبه كار نگهبانِ [ حدود خدا ] خواهد بود : آن كه در نهان از خداى بخشنده بترسد و با دلى توبه كار [ باز ] آيد . به سلامت [ و شادكامى ] در آن درآييد [ كه ] اين روزِ جاودانگى است . هرچه بخواهند در آن جا دارند و پيش ما فزونتر [ هم ] هست .
بهرهمندان از شهود ذات و صفات حضرت حق
از آيهى سورهى حجر
إِنْ مِنْ شَيْءٍ . . .
به طور عموم و آيات فوق به طور خصوص مىتوان استفاده كرد كه « عِنْدَنا » و « عِنْدَ الرَّبِّ » و « رِزْقٌ كَريمٌ » و « جَنّاتٍ وَ نَهَرٍ » و « مَقْعَدِ صِدْقِ » و « عِنْدَ مَلِيكٍ » و « لَدَيْنا مَزيدٌ » ، نبايد نعمتهاى ظاهرى باشد كه به حسب واقع ، منشأ گرفته از اسماء و صفات و كمالات ، بلكه ذات الهى مىباشند ، چرا كه آنها « ما يشاءون » هستند .
بلكه مىتوان گفت : مراد از آن بيانات شهود حقايقى است كه مظاهر از آن ظهور يافته و به آن در تمام هستى و كمالات قائمند و امكان ندارد آن شهود جز شهود تجليّات الهى به اسماء و ذات ، براى برجستگان او باشد و اين همان « مَوائِدَ الْمُسْتَطْعِمِينَ » و « مَناهِلَ الظَّمَأ » و تشنگان و گرسنگان ديدار و كمالات او مىباشند ، خلاص يافتگان از عالَم طبع در اين جهان و جهان ديگراند كه به آنها نايل مىگردند و آن نعمتها به « عِنْدَ الرَّبِّ » و « رِزْقٌ كَرِيمٌ » و « مَقْعَدِ صِدْقٍ » و « لَدَيْنا مَزِيدٌ » نام گرفته ، واللَّه يعلم .
( 985 )
« أَللَّهُمَّ ! فَاسْتَجِبْ دُعائِى ، وَ اقْبَلْ ثَنائِى ، وَ اجْمَعْ بَيْنِى وَ بَيْنَ أَوْلِيائِى وَ