دعاى روز اوّل جمادىالاولى
مرحوم سيّد - رحمةاللَّهعليه - براى روز اوّل ماه جمادىالاولى دعايى را ذكر فرموده كه بيشتر آن ، در تمجيد و توصيف و تحميد و طلب مغفرت و حوايج دنيوى و اخروى و معنوى مىباشد . در گذشته ، اشاراتى نسبت به علّت اينگونه بيان شدن دعاهاى مأثوره نموديم . شايسته است در اين جا ، تفصيل آن علّت را يادآور شويم و سپس به بيان نكات حسّاس آن بپردازيم :
ستايش خداى متعال در كلام معصوم - عليهالسّلام - با جهت هدايت و بيدارى غافلان
بشرى كه گرفتار عالم خاكى و جهل خويش است ، هيچ گاه نمىتواند از خواستههاى آن چشم بپوشد ، ناچار به خود و خواستههاى خويش ، توجّه و استقلال مىدهد و از حقيقت و ملكوت و فطرتش غافل مىماند و حال اين كه غرض غايى از خلقت وى ، توجّه به حقّ و عبوديّت او سبحانه است و اين بىتوجّهى به فطرت و غرض غايى است كه وى را به خسران دنيا و آخرت گرفتار نموده است .
ناچار بايد آنان كه از اين امر غفلت ندارند ( يعنى معصومين - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - ) ديگران را با بياناتشان آگاهى دهند . معصومين - عليهمالسّلام - نيز در بيانات خود ، در تفسير قرآن شريف و ادعيهى مأثوره ، علاوه بر اين كه بر خود لازم مىدانند گوياى آن سخنان باشند و خداوند - تباركوتعالى - را بستايند ، در مقام توجّه دادن اهل غفلت نيز هستند .
در حديث آمده است :