خوف و خشيت در لغت و قرآن شريف
از نظر لغت و بيانات الهى ميان خوف و خشيت فرق است ، خوف در ترسى كه سببش امور ظاهرى باشد و گاهى نيز در خشيت - كه مربوط به ترس باطنى از عظمت پروردگار است - استعمال مىشود . قرآن شريف در بيشتر موارد ، خوف را در ترس از امور ظاهرى استعمال فرموده و اولياى خويش را از اين ترس مبرّا دانسته و مىفرمايد :
أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
« 1 »
آگاه باشيد كه بردوستان خدا نه بيمى است و نه آنان اندوهگين مىشوند .
و گاهى خوف در قرآن به معناى خشيت - كه ترس از عظمت پروردگار است - استعمال شده ، خداوند مىفرمايد :
- وَ لِمَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ جَنَّتانِ
« 2 »
و هر كس را كه از مقام پروردگارش بترسد دو باغ است .
- وَ أَمَّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى * فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوى
« 3 »
و امّا كسى كه از ايستادن در برابر پروردگارش هراسيد و نفس [ خود ] را از هوس بازداشت ، پس جايگاه او همان بهشت است .
- إِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً
« 4 »
ما از پروردگارمان از روز عبوسى سخت ، هراسناكيم .
برعكس ، قرآن شريف در بيشتر موارد ، خشيت را در ترس از عظمت پروردگار استعمال نموده و مىفرمايد :
هامش
( 1 ) . سورهى يونس ، آيهى 62 .
( 2 ) . سورهى الرّحمن ، آيهى 46 .
( 3 ) . سورهى نازعات ، آيات 40 و 41 .
( 4 ) . سورهى انسان ، آيهى 10 .