خداوندا ، به علم غيب تو و به قدرتت بر همهى آفريدهها از تو درخواست مىكنم كه تا زمانى كه مىدانى زندگانى به خير من است ، مرا زنده بدار و هر گاه مرگ به خير من است ، بميران .
شرط رسيدن به سعادت دنيا و آخرت
شبيه به بيانات بخش فوق در يكى از ادعيه صحيفهى سجّاديه وجود دارد و آن مسألت ، اشاره حقيقى است كه احتياج به دقّت بيشترى دارد ، زيرا : نخست بايد خير دنيا و آخرت و شرّ آن دو را از نظر خداوند سبحان و اوليايش - عليهمالسّلام - دانست و بدان توجّه نمود و سپس به حقيقت بيان دعا پرداخت . خير دنيا هر چيزى است كه بشر را به غرض غايى خلقت نزديك و كامياب گرداند و شرّش آن است كه بشر را از آن غرض محروم بدارد . وصول به آن نيز ممكن نيست ، مگر با انجام اعمال صالح و عمل به آن چه خداوند متعال آنها را وسيله براى نيل به مقصد عالى انسانيّت معرفى فرموده و چنان چه شخص مؤمن در اين طريق ، اعمال و كردارش تا وصول به كمال و نيز بعد از آن تا پايان زندگى دنيوى طبق خواستهى الهى و اوليايش باشد و پس از آن نيز در طريق بندگى الهى استقامت داشته باشد ، چنين شخصى حيات دنيوى براى وى ، سعادت و در نتيجه بعد از اين جهان نيز براى او خير خواهد بود .
جايى كه مرگ براى انسان بهتر از زنده بودن است
چنان چه در قسمتى از حيات دنيوى در مسير فوق سير نمايد و هنوز به مقصد نايل نشده و يا نايل شده ؛ اما انحرافات فكرى و نفسانى و شيطانى و غيره براى او حاصل شود و آن چه را به دست آورده نتواند نگاه دارد ، قطعاً پيش از انحراف ، مردن براى او خير است و آخرت و بعد از اين عالم ، سعادت خواهد بود و برعكس ، ماندنش شرّ بوده و آخرتش نيز به تباهى كشيده مىشود . بنابراين ، تقاضاى دعا : « أَنْ تُحْيِيَنِى ما عَلِمْتَ الْحَياةَ خَيْراً لِى ، وَ أَنْ تَتَوَفّانِى إِذا كانَتِ الْوَفاةُ خَيْراً لِى » امرى است مطلوب و از همين رو