نورانيّت و مقام ولايت وى - صحيحتر به نظر مىرسد ؛ زيرا مقام نورانيّت و ولايت وى ، عين مقام نورانيّت و ولايت خداوند - عزّوجلّ - مىباشد و همانطورى كه همهى جهانيان از نور پروردگار متعال بهرهمندند و استضائه مىكنند ، به حساب يكى بودن آن حضرت با نور الهى ، از نور آن حضرت نيز بهرهمند مىشوند و آن حضرت مىتواند امور خلافت خويش را پياده كند .
دو معناى ديگر نيز شايستهى مقام و منزلت آن بزرگوار - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و با خلقت نورى و جسمانى حضرتش مناسبت دارد و شايد بتوان گفت با جمله : « نُورَ اللَّهِ » و : « يُسْتَضاءُ بِهِ » نيز ( با مسامحهاى در دو بيان ) ، سازش داشته باشد .
در حديث است كه آن حضرت - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - فرمود :
- « خُلِقْتُ مِنْ نُورِ اللَّهِ - عَزَّوَجَلَّ - وَ خُلِقَ أَهْلُ بَيْتِى مِنْ نُورِى ، وَ خُلِقَ مُحِبِّيهِمْ مِنْ نُورِهِمْ ، وَ سائِرُ الْخَلْقِ فِى [ مِنْ ] النّارِ . » « 1 »
من از نور خداوند - عزّوجلّ - آفريده شدهام و اهلبيتم از نور من و دوستداران آنان از نور آنان آفريده شدهاند و ساير خلق در آتش جهنّم هستند [ از آتش جهنّم خلق شدهاند ] .
- « إِنَّ اللَّهَ - عَزَّوَجَلَّ - خَلَقَ مُحَمَّداً وَ عَلِيّاً وَ الْأَئِمَّةَ الْأَحَدَ عَشَرَ مِنْ نُورِ عَظَمَتِهِ أَرْواحاً فِى ضِياءِ نُورِهِ ، يَعْبُدُونَهُ قَبْلَ خَلْقِ الْخَلْقِ ، يُسَبِّحُونَ اللَّهَ - عَزَّوَجَلَّ - وَ يُقَدِّسُونَهُ ، وَهُمُ الْأَئِمَّةَ الْهادِيَةُ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ - صَلَواتُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ أَجْمَعِينَ - . » « 2 »
خداوند - عزّوجلّ - حضرت محمّد و علىّ و امامان يازدهگانهى ديگر را به صورت ارواح ، در پرتو نور خود ، از نور عظمتش آفريد و ايشان پيش از آفرينش مخلوقات ، مشغول عبادت ، تسبيح و تقديس خداوند - عزّوجلّ - بودند و ايشانند پيشوايان هدايتگر از آل محمّد ، درودهاى خداوند بر همهى ايشان باد !
هامش
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 15 ، ص 20 ، حديث 32 .
( 2 ) . بحارالانوار ، ج 15 ، ص 23 ، حديث 39 .