فضايل ظاهرى و معنوى اراده شده ؛ زيرا همه انبيا - عليهمالسّلام - ، فضايل ظاهرى و معنوى داشتهاند و چون مردم عادى نبودهاند و گرنه ممكن نبود نبوّت و رسالت خويش را به امّت خويش ارايه دهند و نيز به طور اجمال در بخش فوق ، فضايل اوصياى حضرتش - عليهمالسّلام - بيان شده و به تفصيل و مكرر از آنان و از پيشوا بودنشان بياناتى آمده ، تا امّت و پيروان آن حضرت - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - بعد از او - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - ، ديگران را بر ايشان مقدّم ندارند . علاوه ، در اجمال و تفصيل ، تحيّت بررسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و اهلبيتش مقرون به يكديگر قرار داده شدهاند تا امت به قرب و منزلت آنان نزد خداوند آگاه شوند .
( 1085 )
« أَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا نُورَ اللَّهِ الَّذِى يُسْتَضاءُ بِهِ ، أَلسَّلامُ عَلَيْكَ وَ عَلى أَهْلِ بَيْتِكَ الطَّيِّبِينَ الطّاهِرِينَ الْهادِينَ الْمَهْدِيِّينَ . » « 1 »
گواهى مىدهم . . . كه آن حضرت سرور اوّلين و آخرين و سرور پيامبران و فرستادگان است ، خداوندا ! بر او و نيز بر اهل بيت او ، يعنى امامان پاك و پاكيزه ، درود فرست .
عينيت مقام نورانيت و ولايت پيامبر - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - با خداى متعال
پس از هفده سلام با ذكر خصوصيّت و كمالاتى از آن جناب ، جمله فوق : « يُسْتَضاءُ بِهِ » آمده ، ممكن است منظور از ذكر آن ، اشاره به جنبه ظاهرى آن جناب ، يا اشاره به جهت معنوى آن حضرت - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و خلقت نورى او و يا مقام نورانيّت ايشان باشد .
هر سه احتمال را مىتوان مورد توجه قرار داد ، ولى احتمال آخر - يعنى منزلت
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 604 .