عبوديت ؛ ريشه مقامات رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم -
نكتهاى كه در ابتداى اين بخش وجود دارد ، شهادت به توحيد و يگانگى الهى و بىهمتا بودن خداوند و عبوديّت رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - مىباشد ، شايد اين بيان براى آن باشد كه كسى گمان نكند اگر تجليل از رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - و منزلت والاى او پس از اين در متجاوز از 35 منزلت مىشود ، وى - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - شريك و يا معين حضرت حقّ سبحانه مىباشد ، بلكه علّت همه شرافت و منزلتها - كه خداوند به او عنايت فرموده - اين است كه بنده برگزيده حقّ مىباشد و هر چه از مقامات و كمالات دارد ، به حقّ سبحانه منتسب است و آن را از ناحيه عبوديت به دست آورده ، از اين رو فرموده شده :
( 1084 )
« أَشْهَدُ . . . وَ أَنَّهُ سَيِّدُ الْأَوَّلِينَ وَ الْآخِرِينَ ، وَ أَنَّهُ سَيِّدُ الْأَنْبِياءِ وَ الْمُرْسَلِينَ ، أَللَّهُمَّ صَلِّ عَلَيْهِ وَ عَلى أَهْلِ بَيْتِهِ الْأَئِمَّةِ الطّاهِرِينَ الطَّيِّبِينَ . » « 1 »
گواهى مىدهم . . . كه آن حضرت سرور اوّلين و آخرين و سرور پيامبران و فرستادگان است ، خداوندا ! بر او و نيز براهلبيت او ، يعنى امامان پاك و پاكيزه ، درود فرست .
برترى رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - نسبت به هم خلايق در تمام جهات
چند جمله فوق ، خلاصه و اجمال فضايلى است كه حضرت صادق - عليهالسّلام - براى حضرتش پس از اين به شمار مىآورد ؛ چرا كه اگر مىفرمايد : « سَيِّدُ الْأَوَّلِينَ وَ الْآخِرِينَ » ، تنها نسبت به رسالت و نبوّت او - صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - نيست ، بلكه مىتوان گفت : تمام
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 604 .