اين بيانات ، به خوبى شاهد است كه معصوم - عليهالسّلام - را كه خودشان در احاديث فوق بدان اشاره داشتهاند ؛ عمل نمودهاند و از « بِسم اللَّه . . . » براى امور ظاهرى و معنوى خويش استعانت جستهاند و به ديگران نيز در اين امر راهنما هستند تا خود را پريشان امور ظاهر و معنوى نكنند و همواره در همه امور ، خدا را مورد نظر قرار دهند .
برداشتن موانع راه ، معنويت ؛ با توسّل به دو اسم رحمانيت و رحيميّت
با ذكر « الرَّحْمنِ الرّحِيمِ وَ رَبِّ » و غيره به اين نكته توجه مىدهند كه با توسّل جستن به نامهاى رحمانيّت و رحيميّت و ربّ ، مىتوان دشمنان و امورى كه سر راه ظاهرى و معنويّت است را برداشت ، چنان كه در قسمتى فرموده شده : « عَلى جَمِيعِ ما أَخافُهُ . . . » و علاوه در ذيل دعا آمده است :
« أَللَّهُ أَكْبَرُ أَللَّهُ أَكْبَرُ وَ أَعَزُّ وَ أَجَلُّ وَ أَمْنَعُ مِمّا أَخافُ وَ أَحْذَر عَزَّ جارُ اللَّهِ ، وَ جَلَّ ثَناءُ اللَّهِ ، وَ لاإِلهَ إِلَّا اللَّهُ . » « 1 »
خداوند بزرگتر است ، خداوند بزرگتر ، سرافرازتر ، باشكوهتر و جلوگيرى كنندهتر است از آن چه بيم دارم و از آن مىهراسم . همسايهى خدا سرافراز و ثناى او بزرگ است و معبودى جز او وجود ندارد .
با اين بيانِ ذيل جملههاى گذشته ، مىفهمانند ، كسى كه خود را در كنف ذات الهى مشاهده كند ، از هيچ امر نامطلوب ، باكى نخواهد داشت ، چون همه چيز را از او و به او مىبيند .
دوام وجود نامهاى جمالى و جلالى
نكتهى ديگر اين بخش عبارت است از توجه اين كه همواره نامهاى جماليه و جلاليه وجود دارد ؛ زيرا فرموده شده : « مِمّا أَخافُهُ وَ أَحْذَرُ بَرّا وَ بَحْراً مِنْ خَلْقِكَ » و ناچار در اين تعارض ، بايد استعانت به صفات و نامهاى جماليّه جست تا از خطرات ظاهرى نامها و
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 547 .