پيش از بيان بخش فوق ، ياد از رؤيايى كه ساعتى پيش از نوشتن آن ديده شد ، به نظر خوانندگان مىرسانم ، در يكى از روزهاى آغازين سال 1420 ، پيش از آن كه قدرى استراحت نمايم ، بخش فوق دعا را در سورهاى كه شرح معارف آنها را مىنوشتم ، نگاشته بودم و بنا داشتم آن چه را كه در خاطر دارم ، پس از بيدار شدن بنويسم ، در عالم خواب ديدم مشغول گرفتن وضو مىباشم ، هنوز وضوء به پايان نرسيده بود ، ديدم كف دست چپ آب ندارد تا وضوء را تمام كنم ، خواستم براى تمام نمودن آن از صورت قدرى آب بگيرم ، به نظرم اشكال آمد ، دست راست خود را به حوض آبى كه نزديكىام بود زدم و بقيّه دست را شستم تا آن كه خواستم پاها را مسح نمايم ، ديدم قسمت انگشتان دست راست خشك است ؛ ولى كف دست قدرى آب دارد ، پاى راست را مسح نمودم و چون خواستم پاى چپ را مسح كنم ، باز انگشتان آب نداشتند ، نگاه كردم ديدم كف دست چپ آب دارد ، مسح كشيده و وضو را خاتمه داده و از پايان يافتن وضو خوشحال شدم ؛ اگرچه به سختى انجام پذيرفت .
چون از خواب بيدار شدم ، فكر مىكردم اين رؤيا چه رؤيايى است ، گمانم رفت كه شايد مربوط به تفسيرى باشد كه در نظر داشتم در معناى دو جملهِ فوق بيان نمايم . گويا با آن گونه واقع شدن رؤيا مىخواستند به نويسنده بفهمانند ، همان گونه كه كلمات الهى را به جز مطهّرون نمىفهمند كه
لا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ
« 1 » ؛ ( كه جز پاكشدگان بر آن دست نزنند [ : يا درك نكنند ] . ) كلمات ما خانواده عصمت - عليهمالسّلام - را نيز غير از مطهرون نخواهند فهميد و قلم آنان كه با انگشتان مىگيرند ، ياراى نوشتنش را نيز ندارد ، تنها مىتوانند با بهرههايى كه از گفتار و ربط معنوى - كه با آن بزرگواران دارند - به توضيح كلماتشان بپردازند .
هامش
( 1 ) . سورهى واقعه ، آيهى 79 .