نكته سوّم : تعبُّد داشتن انبيا - عليهمالسّلام - در آن روز : « ما بَعَثَ اللَّهُ - عَزَّوَجَلَّ - نَبِيّاً إِلّا وَ تَعَبَّدَ فِى هذَا الْيَوْمِ . » ، آيا ممكن است تعبُّد و فروتنى و خضوع در پيشگاه الهى ، جز براى مقام منيع ولايت باشد كه خداوند به آن حضرت - عليهالسّلام - عنايت مىفرمايد ؟
نكته چهارم : روز عيد در آسمان ، روزِ عهدِ معهود نام گذارى شده است : « وَ اسْمُهُ فِى السَّماءِ يَوْمُ الْعَهْدِ الْمَعْهُودِ » ، مراد از « سماء » اهل آسمان و ملايكه مىباشند و اين لقب نيز به اعتبار آن بزرگوار - عليهالسّلام - نزد آنان شهرت يافته ؛ به اعتبار اين كه آنان از ميثاقى كه در ازل بر ولايت حضرت - عليهالسّلام - گرفته شده و در اين عالم تجديد شده ( بنابر بيانات حضرات معصومين - عليهمالسّلام - ) آگاه بودهاند .
نكتهى پنجم : اسم آن روز در زمين ، روز ميثاق است : « وَ فِى الْأَرْضِ يَوْمُ الْمِيثاقِ الْمَأْخُوذِ وَ الْجَمْعِ الْمَشْهُودِ . » البتّه اين بيان ، اشاره به بياناتى است كه از معصومين - عليهمالسّلام - مأثور است كه در ازل و جمع مشهود از همهى خلق ، بلكه از انبيا - عليهمالسّلام - بر ولايت و منزلت حضرت على - عليهالسّلام - ( هم چون اخذ ميثاق بر توحيد ) ميثاق و پيمان گرفته شده است .
شايد مراد از : « وَ فِى الْأَرْضِ يَوْمُ الْمِيثاقِ الْمَأْخُوذِ » ، آگاهان براخذ ميثاق ازلى ، يعنى انبيا و اوصيا - عليهمالسّلام - باشند كه در ازل از آنان پيمان ولايت حضرت گرفته شده ، از اين رو به بيانى كه در نكته دوّم و سوّم گذشت ) ، انبيا تعبّد و حرمت آن را نگاه مىداشتند .
نكتهى ششم : حرمت و احترام آن روز بر تمام ايّام سال است : « لَعَلَّكَ تَرى أَنَّ اللَّهَ - عَزَّوجَلَّ - خَلَقَ يَوْماً أَعْظَمَ حُرْمَة مِنْهُ . » بىتأمّل مىتوان گفت : اين شرافت و عظمت ، به حساب آن بزرگوار بوده و گرنه شبانه روز همه مثل يكديگرند ، از اين روست كه حضرت - عليهالسّلام - در آخر سه مرتبه مىفرمايد : « لا وَاللَّهِ » با اضافهى « لا » برقسم به اسم جلاله كه آن هم باز برشرافت مؤكّد صاحب روز دلالت دارد .
نور هدايت ( شرح معارف فرازهاى كليدى ادعيه بر اساس كتاب اقبال الاعمال) (فارسى) — صفحة 142
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص١٤٢