ذلِكَ ، وَ لا تَسْلُبَنِيهِ حَتّى تَتَوفّانِى عَلى ذلِكَ وَ أَنْتَ عَنِّى راضٍ ، فَإِنَّكَ أَحَقُّ المُنْعِمِينَ أَنْ تُتِمَّ نِعْمَتَكَ عَلَىَّ . » « 1 »
چنان كه از كار تو اين بود كه بر من تفضل كردى و مرا از اجابت كنندگان ، دينداران و فراخوانده شدگان قرار دادى و در آغاز آفرينش از روى تفضل ، كرم و جود ، مرا به اينها موفق گردانيدى ، سپس از روى مهرورزى و ترحم به من ، و در پىِ آن تفضل ، جود و كرم ، پى در پى به من تفضل ، جود و كرم نمودى تا اين كه بعد از تجديد آفرينشم ، آن پيمان را برايم تجديد نمودى ، در حالى كه به كلى به فراموشى سپرده شده و آن را فراموش نموده و از آن بىخبر و غافل بودم و نعمتت را بر من تمام كردى ، به اين صورت كه آن پيمان را به يادِ من آوردى و بر من منت نهاده و بدان رهمنون گرديدى ، پس اى معبود ، سرور و مولاى من ، از شأن و كار تو اين باشد كه آن پيام را براى ما تمام گردانى و آن را از ما باز مگيرى تا اين كه در حالى كه از من خشنودى ، بر اساس آن مرا از دنيا ببرى ؛ زيرا تو سزاوارترين نعمت بخشى هستى كه نعمتت را بر من تمام مىكنى .
بيانات فوق ، همان بياناتى است كه حضرت صادق - عليهالسّلام - پيش از دعا به راوى فرمود كه : « إِنَّ هذَا الْيَوْمَ يَوْمٌ عَظَّمَ اللَّهُ . . . الَّذِينَ جَحَدُوا . »
در متن حديث و دعا ، نكاتى وجود دارد كه شايسته است به آنها اشاره شود .
نخست نكات متن حديث :
اشاره به آيه اكمال دين در دعا
در قسمتى آمده است : « أَكْمَل اللَّهُ لَهُمْ فِيهِ الدِّينَ ، وَتَمَّمَ عَلَيْهِمُ النِّعْمَةَ . » اين دو جمله ، اشاره به بيان آيه شريفه :
الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي
« 2 » است .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 472 .
( 2 ) . سورهى مائده ، آيهى 3 .