( 993 )
« يا مَنْ هُوَ كُلَّ يَوْمٍ فِى شَأْنٍ ! » « 1 »
اى خدايى كه هر روز [ و لحظه ] در كارى هستى .
براى واضح شدن بيانات ، بعد از بخش فوق ، لازم است معلوم شود كه به چه دليل پيش از ذكر جملههاى آتيه ، به بيان : « كُلَّ يَوْمٍ فِى شَأْنٍ » كه آيه شريفه است ، تمسّك شده است . اينجاست كه معناى واقعى جمله فوق در دعا معلوم مىگردد .
تقاضاى ادامه حيات هر موجودى در هر آن ، از خداى متعال
خداوند مىفرمايد :
يَسْئَلُهُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ
« 2 » ؛ ( هر كه در آسمانها و زمين است از او درخواست مىكند ، هر زمان او ، در كارى است . ) اگر كسى با نظر دقيق به صدر و ذيل آيهى شريفه نظر كند ، ربط ميان ذيل و صدر آن برايش روشن مىشود و متوجه مىگردد كه جمله : « كُلَّ يَوْمٍ فِى شَأْنٍ » ، علت براى جملهى
يَسْئَلُهُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
مىباشد ؛ زيرا به نصّ كتاب و سنّت و عقل و شهود ، خداوند به تمام اشياء محيط است و بشر و ملايكه نيز يكى از اشياى شريفه عالم وجودند ، بنابر اين عالم ملكى ، همه در اصل وجود و ظهور و ساير كمالات ظاهرى و باطنى بستگى به عالم ملكوتيشان ( كه او سبحانه و كمالاتيش مىباشد ) دارد و بايد هر لحظه ( به حساب تكوين و غيرتكوين ) وجود و هستى و مَلَكاتشان را از حضرت حق مسألت داشته باشند و وى سبحانه در تمام لحظات ، پاسخگوى خواستههايشان باشد .
بنابراين ، « كُلَّ يَوْمٍ فِى شَأْنٍ » در دعا - به تفصيلى كه مىآيد - معناى خود را پيدا مىكند ؛ ولى « كُلَّ يَوْمٍ فِى شَأْنٍ » در آيه شريفه ، علّت براى جملهى قبل خود :
يَسْئَلُهُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
و چگونگى مسألت آنان است .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 472 .
( 2 ) . سورهى الرّحمن ، آيهى 29 .