و به خود واگذاشته باشد . وقتى اين مبنا مورد توجّه قرار داده شود ، همواره او سبحانه و نامهايش با هر موجودى در وقت ظهور و بعد از آن خواهد بود .
اما بيان توجيه معناى : « رَفَعْتَ بِهِ . . . » ، امرى است كه از حوصله و گنجايش اين كتاب خارج است .
( 678 )
« وَ بِاسْمِكَ الْمَخْزُونِ الْمَكْنُونِ الْمَكْتُوبِ الطاّهِرِ الَّذِى إِذا دُعِيتَ بِهِ أَجَبْتَ ، وَ إِذا سُئِلْتَ بِهِ أَعْطَيْتَ ، وَ بِاسْمِكَ السُّبُّوحِ الْقُدُّوسِ الْبُرْهانِ الَّذِى هُوَ نُورٌ عَلى كِلِّ نُورٍ ، وَ نُورٌ مِنْ نُورٍ ، يُضِيىءُ مِنْهُ كُلُّ نُورٍ ، وَ إِذا بَلَغَ الْأَرْضَ انْشَقَتْ وَ إِذا بَلَغَ السَّماواتِ فُتِحَتْ وَ إِذا بَلَغَ الْعَرْشَ اهْتَزَّتْ . »
و به آن اسم اندوخته و نگاشته شده و پاكيزهات كه وقتى به آن مىخوانندت ، اجابت مىكنى و وقتى درخواست مىشوى ، عطا مىفرمايى و به آن اسم بسيار بىآلايش و پاكيزه و روشنت كه نور و بر روى هر نور و از نور است و تمام روشنايىها از آن روشن مىگردند و وقتى به زمين برسد ، شكافته مىگردد و هرگاه به آسمان برسد گشوده مىشود و چون به عرش برسد به لرزه در مىآيد .
اشاره به اسم احد و اللَّه و ويژگى اين دو اسم
نظر به اين كه در يكى از دعاهاى روز چهارم ماه رمضان و نيز در دعاى روز يازدهم ، بيانى نسبت به اسم مخزون و مكنون و غيره ، ذيل جمله : « أَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الَّذِى هُوَ مِنْ نُورِكَ » و جملهى : « أَسْأَلُكَ . . . وَ بِاسْمِكَ الْأَجَلِّ الْأَعْظَمِ الْمُبِينِ » و جمله « فَأَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الْمَكْنُونِ الْمَخْزُونِ فِى عِلْمِ الْغَيْبِ عِنْدَكَ » داشتيم ، از بيان ديگر بار آن خوددارى