بلكه مىتوان گفت ذيل دعا : « أَلَّذى تَجَلَّيْتَ بِهِ . . . » ( كه به جريان مواعده حضرت موسى - عليهالسّلام - اشاره دارد ) نيز شاهد خوبى است بر اين كه نورِ وجه ، ذات ربوبى است ؛ زيرا تقاضاى حضرت موسى - عليهالسّلام - بعد از تكليم ، ديدار ذات او سبحانه بوده ، چنان كه خداوند مىفرمايد :
وَ لَمَّا جاءَ مُوسى لِمِيقاتِنا وَ كَلَّمَهُ رَبُّهُ قالَ رَبِّ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْكَ
« 1 »
و چون موسى به ميعاد ما آمد و پروردگارش با او سخن گفت عرض كرد :
پروردگارا ! خود را به من بنماى تا بر تو بنگرم .
خداوند فرمود :
لَنْ تَرانِي وَ لكِنِ انْظُرْ إِلَى الْجَبَلِ فَإِنِ اسْتَقَرَّ مَكانَهُ فَسَوْفَ تَرانِي فَلَمَّا تَجَلَّى رَبُّهُ لِلْجَبَلِ جَعَلَهُ دَكًّا وَ خَرَّ مُوسى صَعِقاً فَلَمَّا أَفاقَ قالَ سُبْحانَكَ تُبْتُ إِلَيْكَ وَ أَنَا أَوَّلُ الْمُؤْمِنِينَ
« 2 »
هرگز مرا نخواهى ديد : ليكن به كوه بنگر پس اگر بر جاى خود قرار گرفت ، به زودى مرا خواهى ديد . پس چون پروردگارش به كوه جلوه نمود ، آن را ريز ريز ساخت و موسى بيهوش بر زمين افتاد و چون به خود آمد ، گفت : تو منزّهى ! به درگاهت توبه كردم و من نخستينِ مؤمنانم .
و ممكن است مراد از نور وجه ، همان تجليّات نامها و صفات الهى باشد .
( 677 )
« وَ بِاسْمِكَ الَّذِى رَفَعْتَ بِهِ السَّماواتِ بِلا عَمَدٍ ، وَ سَطَحْتَ بِهِ الْأَرْضَ عَلى وَجْهٍ ماءٍ جَمَدٍ . » « 3 »
و به آن اسمت كه به واسطهى آن آسمانها را بدون ستون برپا داشتهاى و زمين را بر روى آب ايستا و جامد گسترانيدى .
هامش
( 1 ) . سورهى اعراف ، آيهى 143 .
( 2 ) . همان .
( 3 ) . اقبال الاعمال ، ص 325 .