( 937 )
« أَللَّهُمَّ ! . . . وَارْزُقْنِى اجْتِنابَ سَخَطِكَ . » « 1 »
خدايا . . . و پرهيز از ناخشنوديت را روزى ام كن .
معناى سخط الهى و دشوارى پرهيز از آن در عالم خاكى
پرهيز از امورى كه سخط و ناخشنودى الهى در آن است ، اگر با گرفتارى عالم طبيعى و جهل خاكى آسان بود و يا دوام آن با عالم عنصرى بشريّت كار دشوارى نبود ، طلب آن با بيان : « وَارْزُقْنِى » از پروردگار هرگز معنا نداشت .
منظور از سخط الهى را مىتوان از آيهى شريفه كه مىفرمايد :
أَ فَمَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَ اللَّهِ كَمَنْ باءَ بِسَخَطٍ مِنَ اللَّهِ
« 2 » ؛ ( آيا كسى كه خشنودى خدا را پيروى مىكند ، چون كسى است كه به خشمى از خدا دچار گرديده ؟ ) استفاده نمود ، كه حق سبحانه ، سخط خويش را همان متابعت نكردن رضوان و خشنودى خود معرفى فرموده است .
( 938 )
« أَللَّهُمَّ ارْزُقْنِى . . . وَالتَّسْلِيمَ لِقَضائِكَ . » « 3 »
خدايا . . . تسليم در برابر قضا و ارادهى حتمىات را روزى ام نما .
دشوارى تسليم در برابر قضاى الهى در عالم خاكى
مراد از قضاى الهى در بيان فوق ، امورى است كه براى هر يك از بندگان الهى پيش آمده و يا پيش خواهد آمد و چون و چرا در مقابل آن نمىتوان داشت . بنابراين تسليم در مقابل آن امور ، براى هر كس جز برگزيدگان عالم طبيعت ( انبيا و اوصيا - عليهمالسّلام - و
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 444 .
( 2 ) . سورهى آل عمران ، آيهى 162 .
( 3 ) . اقبال الاعمال ، ص 444 .