3 . پس از عفو و بخشش ، فضل و عنايات خاصّهاش را نصيب و روزىِ بندهاش نمايد ، تا بهتر و سريعتر راه مقصد انسانيّت را بپيمايد و از اعمال واجبه و حسنات ، شايستهتر استفاده معنوى نمايد : « وَارْزُقْنِى مِنْ فَضْلِكَ » .
4 . بنده را نسبت به كارهايى كه حضرتش دوست دارد موفّق نمايد ، خواه اعمال عبادى باشد و يا غير عبادى « وَاسْتَعْمِلْنِى بِمَحابِّكَ » .
امّا اعمالى كه بنده بايد به جا آورد تا به چنين فيضى نايل شود :
1 . صالحه بودن آن : « مِنَ الْأَعْمالِ الصّالِحَةِ » وقتى نام عمل را مىتوان صالح گذاشت كه اخلاص در آن ملاحظه شود و از هر شرك جلىّ و خفى پاكيزه باشد .
2 . مورد پسند الهى بودن عمل و خشنودى او از آن : « الَّتِى تُحِبُّ وَ تَرْضى » و اين ، همان عمل پاكيزه از هر آلودگى به غير ياد و توجّه به حقّ سبحانه مىباشد .
3 . قبول شدن عمل نزد حق سبحانه در ميان اعمال صالحهى بنده : « وَ تَقَبَّلْها فِيما يُرْفَعُ إِلَيْكَ مِنَ الْأَعْمالِ الصّالِحَةِ » .
4 . نه تنها خشنود بودن حقّ سبحانه از عمل بنده ، كه بايد از شخص او نيز خشنود باشد : « الَّتِى تُرْضِيكَ عَنِّى » ، اين جاست كه حق تعالى ، چنين بندهاى را رفيق و مصاحب انبيا و اولياء - عليهمالسّلام - در اين عالم از نظر پيروى قرار داده و در آخرت نيز همنشين آنان مىگرداند : « حَتّى تَجْعَلَنِى رَفِيقاً . . . »
اين جاست كه نفس مؤمن از عذاب الهى ايمن و آسوده خاطر شده و مىتواند بگويد : « رَبِّ ! قَدْ أَمِنَتْ نَفْسِى مِنْ عَذابِكَ » و : « وَ رَضِيَتْ مِنْ ثَوابِكَ » و از عطاياى او سبحانه خشنود خواهد بود و در دار و خانه امنيّت مطلق الهى ، آرامش پيدا خواهد كرد :
« وَاطْمأَنَّتْ إِلى دارِكَ ، دارِالسَّلامِ » دار و خانهى سلامى كه در آن همّ و غمّ و سختى وجود ندارد : « الَّتِى لا يَمَسُّنِى فِيها نَصَبٌ وَ لا لُغُوبٌ » .
در پايان اين بخش ، سزاوار است به بعضى از آياتى كه مناسب با بيانات كلمات فوق
نور هدايت ( شرح معارف فرازهاى كليدى ادعيه بر اساس كتاب اقبال الاعمال) (فارسى) — صفحة 490
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص٤٩٠